Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Οι Τουρκικές φαντασιώσεις περί «παγκόσμιας δύναμης»

Οι «γνώριμοι» της Αγκυρας, ο πρώην Αμερικανός πρέσβης εκεί Μόρτον Απράμοβιτς και ο τουρκικής καταγωγής «ειδήμων» της χώρας Χένρι Μπάρκι ξεμπροστιάζουν την πολυπράγμονα και εις τα πάντα αναμιγνυομένη Τουρκία, και απομυθοποιούν την εκ μέρους της προβαλλόμενη εικόνα περί παγκόσμιας εμβέλειας της γεωγραφικής της σημασίας και επιρροής.

Οι κ. Αμπράμοβιτς και Μπάρκι, σ' ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση της κατάστασης στην Τουρκία, που δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου του έγκυρου περιοδικού Foreing Affairs του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), μιλούν κατά τρόπο αποκαλυπτικό γι' αυτό που οι ίδιοι, αλλά και πολλοί άλλοι, εδώ, φαίνεται να πιστεύουν πως η Τουρκία εκστασιάζεται μέσα σε φαντασιώσεις μετεξέλιξής της σε παγκόσμια δύναμη.

Το ενδιαφέρον επί του προκειμένου είναι πως οι δύο ειδήμονες της Τουρκίας και ανέκαθεν διακείμενοι φιλικά προς αυτήν, εμμέσως πλην σαφώς, επιρρίπτουν σοβαρές ευθύνες στην Ουάσιγκτον για τον υπερβάλλοντα ζήλο της γείτονος σε πλείστα όσα ζητήματα, για μερικά εκ των οποίων ουδένα λόγο ανάμιξης είχε, ενώ για άλλα πέτυχε λίγα στις διπλωματικές της προσπάθειες ή ερέθισε τους Δυτικούς με τη συμπεριφορά της.

Είναι αξιοσημείωτο πως οι απόψεις των Μπάρκι και Αμπράμοβιτς αντανακλούν εν πολλοίς και διαπιστώσεις Αμερικανών αξιωματούχων, οι οποίοι, αν και αποφεύγουν να μιλήσουν για αμερικανικές ευθύνες, φαίνεται πως αρχίζουν ν' αντιλαμβάνονται και να παραδέχονται -κάποιοι εξ αυτών- πως η Αγκυρα πλέον ενεργεί ολοένα και πιο αυτόνομα και ανεξέλεγκτα, για εξυπηρέτηση των δικών της στόχων, στην προσπάθεια τεμαχισμού ενός μεγάλου μέρους της γεωγραφικής επιρροής της.

«Εφικτό ή ανέφικτο...», λένε οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, «εκείνο που έχει σημασία, έστω και αν είναι εριστικό σε πολλές περιπτώσεις (σ.σ. τουρκορωσικά, ενέργειες Τουρκίας για South stream, Ισραήλ), είναι πως βγαίνει προς τα έξω η εικόνα ότι η Αγκυρα ελέγχει ένα μεγάλο κομμάτι της γεωπολιτικής πίτας...».

Ειρήσθω εκ παρόδω, πως κατά τους ίδιους θα 'πρεπε και η Ελλάδα να βγάλει εντονότερα προς τα έξω ανάλογη εικόνα επιρροής στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, κατά τους Αμπράμοβιτς και Μπάρκι η Τουρκία παρά τις ποικίλες προσπάθειές της δεν έχει καταφέρει πολλά πράγματα στη Μέση Ανατολή, ενώ σε άλλες περιπτώσεις (Κίνα) υπαινίσσονται αλαζονεία και διπλή γλώσσα εκ μέρους της, γιατί -με τον τρόπο τους- λένε πως η Αγκυρα δεν μπορεί να μιλάει για γενοκτονίες άλλων τη στιγμή που έχει πλείστα στην πλάτη της. Στην ασκούμενη προς Ουάσιγκτον και Δυτικούς κριτική τους, οι δύο εμπειρογνώμονες εξηγούν πως εκείνοι και για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων έχουν, πρακτικά, επιτρέψει στην Τουρκία την καλλιέργεια αυτών των φαντασιώσεων (σ.σ. αρκετοί το συμμερίζονται αυτό), προβλέποντας τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις από τα μεγαλεπήβολα σχέδια της Αγκυρας, η οποία -όπως σημειώνεται- λειτουργεί επί τη βάσει και είναι, προφανώς, δέσμια του ισλαμικού παρελθόντος της.

Για του λόγου το αληθές, και ίσως για να υπαινιχθούν ότι η Ουάσιγκτον έχει... «ξεμυαλίσει» την Αγκυρα, οι κ. Αμπράμοβιτς και Μπάρκι υπενθυμίζουν τα λεγόμενα της αρχηγού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χίλαρι Κλίντον, πως η Τουρκία «είναι μία από τις επτά ανερχόμενες δυνάμεις, με τις οποίες οι ΗΠΑ θα συνεργαστούν ενεργά για να επιλύσουν παγκόσμια προβλήματα». «Αλλά», προσθέτουν μάλλον ειρωνικά οι ίδιοι, «η Τουρκία δεν έχει γίνει μέχρι τώρα η παγκόσμια ή ακόμη η περιφερειακή δύναμη που ισχυρίζεται η κυβέρνησή της πως είναι», κι αυτή την εποχή «ως συνήθως, αποκαρδιωτικά εσωτερικά προβλήματα δαιμονίζουν την πρόοδο της Τουρκίας».

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, όπως παρατηρείται, η τουρκική κυβέρνηση «διατρέχει τον κίνδυνο να αποτύχει επικίνδυνα από υπερβάλλοντα ζήλο». Ενώ, προστίθεται, «μερικοί, επίσης, φοβούνται πως οι ηγέτες της Τουρκίας μπορεί να πάψουν να είναι σε θέση να ξεχωρίζουν τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της χώρας από τις δικές τους πολιτιστικές (και ίσως θρησκευτικές) ευαισθησίες». Και, επί του προκειμένου, υποστηρίζεται πως «οι Ερντογάν και Νταβούτογλου (ΥΠΕΞ Τουρκίας) μερικές φορές φαίνεται να αντιτίθενται», κατά τρόπο που να γεννάται το ερώτημα για το «αν (οι δύο αυτοί άνδρες) ελπίζουν να συμμετάσχουν στην παγκόσμια πολιτική (σκηνή) ως επαγγελματίες μιας ρεαλπολιτίκ ή ως εκπρόσωποι μιας ισλαμικής κουλτούρας».

«Η Τουρκία», επαναλαμβάνουν, «έχει γίνει μια πιο σύνθετη χώρα απ' αυτή που ήταν (σ.σ. εννοούν διασπαρμένα κέντρα εξουσίας και αλλαγή στη δυναμική των σχέσεων πολιτικών και στρατού, με πολύ λιγότερες πιθανότητες ανατροπής των πρώτων από τον δεύτερο)», και επισημαίνουν πως «η Ουάσιγκτον δεν θα πρέπει να υποθέτει πως την ξέρει». Επιπλέον, δε, «η ακατάπαυστη ρητορική για τη "στρατηγική" εγγύτητα μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ δεν μπορεί να υποκαταστήσει (σ.σ. την ύπαρξη ή ανυπαρξία) μιας χειροπιαστής πολιτικής».

«Η Ουάσιγκτον και οι περισσότερες άλλες κυβερνήσεις είχαν πάντα την τάση να αγνοούν τα μακροπρόθεσμα ζητήματα και να δίνουν προσοχή στα άμεσα», και, υπό μορφή κριτικής, αναφέρεται ως παράδειγμα πως η προσέγγιση Τουρκίας και Αρμενίας ως «γεύση της ημέρας» εξυπηρετεί πρωτίστως τον πρόεδρο Ομπάμα στη «διαχείριση» των Αρμενίων της Αμερικής (σ.σ. όπως έχει γράψει η «Ε», οι δύο αναλυτές υποστηρίζουν πως το Αρμενικό, παρά ταύτα, θα επανέλθει δριμύτερο στο Κογκρέσο τη νέα χρονιά).

Περαιτέρω, αναφέρεται πως «αυξανόμενα πολωμένες απόψεις για την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος (ΑΚΡ) έχουν υπονομεύσει την ικανότητα της κυβέρνησης (Ερντογάν) να ξεκινήσει βαθιά πολιτική αλλαγή» και προστίθεται πως «μερικοί ακόμη και από τους παραδοσιακούς υποστηρικτές του ΑΚΡ έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται για το αν το κόμμα (του) θα υλοποιήσει τους στόχους του, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου για εισδοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε.».

Επ' αυτού, υπάρχουν δύο έντονα διαιρεμένα στρατόπεδα και πολλά μπορούν να υποστηριχθούν εκατέρωθεν, αλλά «η πραγματικότητα της τουρκικής πολιτικής είναι περισσότερο σύνθετη», και «το βασικό ερώτημα είναι κατά πόσο το ΑΚΡ θα μπορέσει να αποφύγει την οπισθοδρόμηση, λόγω του ισλαμικού παρελθόντος του και των πνευματικά συντηρητικών τάσεων της εκλογικής του βάσης».

Διαφορετικά και άνευ επιτυχών μεταρρυθμίσεων, η Τουρκία «θα εξακολουθήσει να είναι απλώς μια φιλοδοξούσα για μεγαλεία χώρα».

Του Δ. Π. ΔΗΜΑ

Το ΠΑΣΟΚ δημιουργεί κομματικό κράτος – Τα αλλάζει όλα ή… όλους;

Ήρθε η ώρα των «πράσινων παιδιών»


Για να βλέπουν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι… νεότεροι


Προσπαθώντας να προλάβει τις δυσάρεστες εξελίξεις που ακολουθούν, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να «καθαρίσει» το τοπίο από τους πολιτικούς του αντιπάλους, ακόμη και εάν αυτοί είναι απλοί Έλληνες πολίτες και μάλιστα κάκιστα εργαζόμενοι. "Κόβουν και ράβουν" το κράτος στα δικά τους μέτρα...

Γνωστό σε όλους είναι πως οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ (με προεξάρχοντα τον κύριο Χρυσοχοΐδη) έχουν επιδοθεί σε ένα κυνήγι κατά όλων εκείνων που εισήχθησαν στο δημόσιο επί κυβερνήσεως Καραμανλή. Αποφασίστηκε ακόμη και η κατάργηση των Stage και ο εξανδραποδισμός δεκάδων χιλιάδων απασχολούμενων στα Stage, οι οποίοι περνάνε στην ανεργία, ελέω πολιτικής «ανησυχίας»...Δεν γνωρίζω, εάν θυμάται το ΠΑΣΟΚ πως και οι δικές του κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν τα Stage ως εργαλείο πολιτικής πίεσης, κομματικής πελατείας και εισροής ψήφων!!!

Κανείς κυβερνητικός, βέβαια, δεν αναφέρεται στο τι θα κάνουν αυτοί που θα απολυθούν… πιθανότατα επειδή δεν τους ενδιαφέρει η ανεργία των «γαλάζιων παιδιών», παρά μόνο η ανεργία των «πράσινων παιδιών», που ήρθε πλέον η σειρά τους για… τακτοποίηση…! Φυσικά, ο κομματικός στρατός που μόλις άρχισε να δημιουργείται, θυμίζει μέρες του 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ «γέννησε» του «πρασινοφρουρούς» και δημιούργησε τα «πράσινα και τα γαλάζια καφενεία»… Ποια διαφορά άραγε υπάρχει ανάμεσα στην (τότε) πράσινη κάρτα και στην σημερινή «κάρτα μέλους κόμματος»; Η απάντηση είναι απλή: Καμία!!! Μέχρι και τον αρχηγό της αστυνομίας εξεδίωξε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, λέγοντας πως ο λόγος απόλυσης ήταν «αφορμή», χωρίς όμως ποτέ να αναφερθεί στις αιτίες ή στους πραγματικούς λόγους που οδήγησαν στην «παραίτηση» του πρώην αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας.

Το δυστύχημα (αν και ήταν γνωστό πως έτσι θα συμβεί) είναι πως για όλα αυτά επικρατεί μία σιγή από την πλευρά των ΜΜΕ, τα οποία δεν αντιτίθενται στις σκληρές πολιτικές που διαφαίνονται και που πρόκειται να εφαρμοσθούν επιλεκτικά σε όλους όσους δεν συγκαταλέγονται στις τάξεις του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Η ανυπαρξία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συντείνει στην ολοκλήρωση του πρώτου βήματος της δημιουργίας του κομματικού μηχανισμού και στρατού που η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου έχει ξεκινήσει. Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή έρχονται δύσκολες μέρες και κυβέρνηση επιθυμεί να έχει καλύψει τις πιθανότητες διαρροής πληροφοριών (με έμπιστά της κομματικά πρόσωπα), αλλά και για να δημιουργήσει ένα συμπαγές κοινωνικό στρώμα από πολίτες – στρατιώτες του κομματικού –κυβερνητικού συμφέροντος.

Τα κυβερνητικά αυτά θεμέλια, αποτελούν μάθημα προς τον κύριο Καραμανλή, ο οποίος λανθάνοντας οικτρά πίστεψε πως θα μπορούσε να κρύψει ανικανότητες, σκοπιμότητες και σκάνδαλα και οδηγήθηκε στην πολιτική λαιμητόμο…

Κωνσταντίνος

Υ.Γ.: Έχουν περάσει ήδη 23 ημέρες και έχουν απομείνει μόνο 77 για να ολοκληρωθεί το «μαγικό νούμερο» των 100 ημερών, μέσα στις οποίες το ΠΑΣΟΚ υποσχέθηκε πως θα τα αλλάξει όλα… ή μήπως εννοούσε, όλους;
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...