Πεποίθησή μου είναι πως η Μεταφυσική, εάν σε αυτή αυθαίρετα ίσως συμπεριλάβουμε πολλούς και διαφορετικούς τομείς γνώσεις, είναι ένα πεδίο που χαρακτηρίζεται μεν από σκότος αλλά ουσία, αρχή και βάση του είναι η χαρά και η αισιοδοξία με την οποία χαιρέτησαν οι Άγγελοι τη Δημιουργία και η πνευματική και ψυχική ανάταση με την οποία ψέλνουν τα Χερουβείμ στην αιωνιότητα ύμνους λατρείας προς τον Δημιουργό τους. Μέσα από μια πορεία φθοράς, καταστροφής, θλίψη και θανάτου, ολόκληρος ο Κόσμος βαδίζει προς την ολοκλήρωση και την τελείωση, επιστρέφοντας αργά αργά προς τη γενεσιουργό του Αρχή, την οποία τόσο πολύ έχει αναζητήσει η ανθρωπότητα σε όλες τις εποχές και με διάφορους τρόπους. Για αυτό το λόγο, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχτώ την τάση ορισμένων να βλέπουν μόνο τη μια όψη του Κόσμου, εκείνη της διάλυσης και όχι την τάση της Σύνθεσης, που είναι κι αυτή που οδηγεί στην Κατανόηση.