Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Πότε κάποιος θεωρείται μορφωμένος; ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙΣ

Πότε κάποιος θεωρείται μορφωμένος;Ρώτησαν κάποτε τον φιλόσοφο Σωκράτη πότε ένας άνθρωπος θεωρείται μορφωμένος. Δεν ανέφερε καθόλου την συσσώρευση γνώσεων. Απεναντίας απάντησε με τον εξής τρόπο:
«Η μόρφωση, είναι θέμα συμπεριφοράς. Ποιους ανθρώπους θεωρώ μορφωμένους;
1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές…
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική…
3. Αυτούς που είναι έντιμοι

σε όλες τους τις συνδιαλλαγές
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα...
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους…
6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους…
7. Αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους…».

ΓΛΕΖΟΣ: «Ο ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ» Ε ΝΑΙ... ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ! ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΙΧΑΜΕΝΟ ΤΟΝ ΓΛΕΖΟ ΝΑ ΦΙΛΑΕΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΣΦΑΓΕΑ ΣΤΑΛΙΝ...!!


«Η προσπάθεια της Κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού να υπερασπιστεί τους μεγαλοεισοδηματίες, τρομοκρατώντας και παραπλανώντας τους Πολίτες θα πέσει στο κενό», σημειώνει σε νέα δήλωση ο Μανώλης Γλέζος και προσθέτει:

«Ο Λαός γνωρίζει ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς έχει το ηθικό και πολιτικό κύρος να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει όλοι αυτοί που κυβέρνησαν τόσα χρόνια τη χώρα. Και δεν θα τους πει ποτέ ψέματα».

Ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τονίζει ότι «ο Λαός γνωρίζει ότι η κυβέρνηση, έχει χάσει κάθε αξιοπιστία, δεν έχει ηθικούς φραγμούς, έχει φέρει εκατομμύρια Έλληνες, σε απόγνωση».

«Τους λέει εδώ και δυο χρόνια μόνο ψέματα. Ο Λαός έχει και μνήμη και κρίση. Οι αναξιόπιστοι και αυτοί που έχουν υποθηκεύσει τη ζωή των επόμενων γενεών στον κλοιό των δανειστών, αυτοί που έχουν κατασχέσει το εισόδημα, τους κόπους τις θυσίες τα όνειρα και τις ελπίδες αυτού του Λαού δεν μπορούν να κατηγορούν, αυτούς που στέκονται στο πλάι του δοκιμαζόμενου Λαού», καταλήγει ο Μανώλης Γλέζος
.

Αποκάλυψη: Η αντιδήμαρχος αναθέτει δουλειές από το δήμο στην εταιρεία της! (ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ)

Αποκάλυψη: Η αντιδήμαρχος αναθέτει δουλειές από το δήμο στην εταιρεία της! (ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ)Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει! Η αντιδήμαρχος του δήμου Ηρακλείου, Αγγελική Σχοιναράκη, φέρεται ως συνιδιοκτήτρια εταιρείας που αναλαμβάνει εργασίες, ακόμα και με απευθείας ανάθεση, από το δήμο και τις δημοτικές του επιχειρήσεις, παρά την απαγόρευση του νόμου… Μάλιστα, σύμφωνα με τα έγγραφα τα οποία παρουσιάζουμε, η κ. Σχοιναράκη συμμετείχε στις συνεδριάσεις του ΔΣ της ΔΕΥΑΗ το οποίο έδωσε με απευθείας ανάθεση εργολαβίες στην επιχείρησή της! Η εμπλοκή αυτή της αντιδημάρχου έχει καταγγελθεί ήδη στον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης που ερευνά την υπόθεση.
Η κ. Σχοιναράκη φέρεται ιδιοκτήτρια, μαζί με τον σύζυγό της, της εταιρείας CRETAN ENTERPRISES, που ιδρύθηκε το 2007 και ασχολείται με τον τουρισμό, τον αγροτικό τομέα, την καθαριότητα και όλες τις σχετικές με αυτό επιχειρηματικές δράσεις. Ήδη φαίνεται ότι η συγκεκριμένη εταιρεία αναλάμβανε επί χρόνια τη διοργάνωση σεμιναρίων επιμόρφωσης στους εργαζόμενους της ΔΕΥΑΗ, την οργάνωση του δημοτικού καταστήματος «Μαρίνα», από τη ΔΕΠΤΑΗ, αλλά και εργολαβίες που σχετίζονται με τα θέματα της καθαριότητας σε άλλους δήμους του νομού (Χερσονήσου, Καζαντζάκη κα)
Δείτε τα έγγραφα του καταστατικού και των αποφάσεων ανάθεσης των εργασιών:

Το στοίχημα της ελευθερίας του λόγου έχει χαθεί

Στη Νέα Εποχή η Τρομοκρατία, το Απόλυτο Κακό είναι επώνυμο, έχει ένα όνομα, αλλά πολλά επίθετα: Στο όνομα της εξορκίζεται η αναστολή, ο περιορισμός και η κατάργηση των ελευθεριών και των αξιών δια νόμου και του damnatio memoriae. Σε μια εποχή όπου τα πάντα κατασκευάζονται, η ενημέρωση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Η μοντέρνα προπαγάνδα φροντίζει ώστε τα θέματα των δελτίων ειδήσεων να διανθίζονται από καλοσερβιρισμένες ρεκλάμες κυβερνητικών προγραμμάτων ή πολυεθνικών εταιρειών. Σε μια εποχή όπου το χαμηλό κόστος αποθεώνει τη νοοτροπία του fast food, το «έτοιμο για κατανάλωση» κονσερβοποιημένο προϊόν είναι εύπεπτο, μιας χρήσης, δεν αφήνει ίχνη, είναι προσφορά – όπως απαιτεί το savoir faire των δημοσίων σχέσεων – και επιπλέον μειώνει το δημοσιογραφικό προσωπικό.
———————-
Το στοίχημα της ελευθερίας του λόγου (και γιατί θα το χάσετε) Οι άνθρωποι που στερούνται το προνόμιο να μιλούν και να ακούγονται, μετανάστες, πολιτικοί πρόσφυγες, γυναίκες, παιδιά, ψυχασθενείς, ηλικιωμένοι, εργάτες του Τρίτου Κόσμου, υποσιτιζόμενοι και περιθωριακοί, έχουν βιώσει από πρώτο χέρι πως εκεί όπου τελειώνουν τα λόγια, (ή δεν προφέρονται καν) αρχίζει η κατάχρηση της εξουσίας, είτε αυτή καλείται ρατσιστική βία, είτε τραμπουκισμός, είτε σεξουαλική κακοποίηση, συνεχίζει ο συγγραφέας, φέρνοντας μας κατά νου ένα είδος ανατριχιαστικού οργουελιανού διευθυντηρίου που επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα απευθυνόμενο στο υποσυνείδητο, επιχειρώντας να αποκλείσει κάθε νέα μορφή σκέψης, λόγου, αντίδρασης, δημιουργίας, έκφρασης.
Από τον Tζόζεφ Μακάρθι στους σύγχρονους βαρώνους του εγκλήματος: Βεβαίως, τα διάφορα συστήματα, όντας πανίσχυρα, διαθέτουν πληθώρα τρόπων για να επιβάλλουν με εύκομψο ή άκομψο τρόπο μια δικτατορία φωνών ή μονοφωνία, από το ξερίζωμα της γλώσσας ως το κάψιμο των βιβλίων, από τη λογοκρισία ως τον κεκαλυμένο αποκλεισμό και τον παραγκωνισμό, π.χ. να αγνοείται συστηματικά κάποιος, μέχρι την παραβίαση των πιό ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων και το έννομο κρατικό φακέλωμα, τις «μαύρες λίστες» και την απειλή της σωματικής ακεραιότητος ως και τον ίδιο τον θάνατο, ωμό και εν ψυχρώ ή συγκεκαλυμένο με την ανοχή ενός ολόκληρου συστήματος με σκοπό τον απόλυτο εξευτελισμό θεμελιωδών ανθρωπίνων αξιών, (όχι βεβαίως έργο θεών, αλλά αφρόνων που εκτελούν με χειρουργική ακρίβεια την αποστολή τους, σκοτεινώς βοηθούμενοι από ένα γερά δομημένο παρακράτος διεφθαρμένων, (γιατροί, αστυνομικοί, φύλακες, δημοσιογράφοι κ.λπ.).
Οι διωγμοί, οι φυλακίσεις και οι προσπάθειες για ηθική και επαγγελματική εξόντωση είναι μια θλιβερή πραγματικότητα για τους έχοντες και κατέχοντες την οσχύ της πένας με παρελθόν. Κάποτε ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» ο Τζο Μακάρθι και η Eπιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών, κληρονομιά του Νιου Ντηλ, η οποία συνέταξε την περίφημη «λίστα των κομμουνιστών πρακτόρων» αναστατώνοντας προσωπικότητες του πνευματικού, διπλωματικού και στρατιωτικού κόσμου της Αμερικής. Τα πρακτικά των μυστικών ανακρίσεων φτάνουν τον καταπληκτικό αριθμό των 4.232 σελίδων- με αμφιβολία εάν τα πρακτικά είναι αυτούσια ή προϊόν ειδικής επεξεργασίας. Όπως αποκαλύπτει ο Αρθουρ Σλέζιντζερ Τζούνιορ σε άρθρο του στην Times Literary Supplement με αφορμή τη θλιβερή επέτειο των πενήντα ετών, είχε προηγηθεί – στο «όνομα της Δημοκρατίας»- η οργάνωση Americans for Democratic Action με διάσημα μέλη, μεταξώ των οποίων η Έλεανορ Ρούζβελτ, ο Τζον Κένεθ Γκάλμπραιηθ και ο Γουόλτερ Ρόιτερ.
Ο Joe Mc Carthy ήταν το νόθο παιδί των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών της δεκαετίας του ’40 και του ’50. Για την ακρίβεια, αποτελούσε επιθυμία του Χάρυ Τρούμαν (ο Γκάρυ Γουίλς στην εισαγωγή του βιβλίου της Λίλιαν Χέλμαν Scoundrel Time με θέμα το Μακαρθισμό, ιποστηρίζει τον όρο Τρουμανισμός αντί για Μακαρθισμός), και ήταν δημιούργημα όχι και τόσο ετερόκλητων στοιχείων: των Φιλελευθέρων του Ψυχρού Πολέμου, των κατασκόπων που είχε στείλει στην Αμερικη ο ίδιος ο Τζόζεφ Στάλιν -περίπου 350- του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, ώστε να περάσει στα ψηλά γράμματα το Σχέδιο Μάρσαλ και η Ελληνο- Τουρκική βοήθεια, του εκτός εξουσίας για είκοσι χρόνια Ρεπουμπλικανικού κόμματος, το οποίο είχε υποστεί αναπάντεχη ήττα το 1948, που ανίχνευσε και χρησιμοποίησε για λόγους αντεκδίκησης τη δημοφιλία του Τζο Μακάρθι για να προσελκύσει ψηφοφόρους.
Της διαβολικής αυτοκρατορίας των κόκκινων Rώσσων, η «αφύπνιση» του ενστίκτου της προστασίας του Αμερικάνικου τρόπου ζωής του λαού και ο πόλεμος της Κορέας, όπου «εφ΄όσον χιλιάδες αμερικάνοι έχαναν τη ζωή τους από τους κομμουνιστές, γιατί θα έπρεπε να αφήσουν τους αμερικανούς κομμουνιστές να κάνουν τις βρώμικες δουλειές τους στη χώρα – και κυρίως, ποιοί ήσαν αυτοί που τους προστάτευαν;» και ανθρώπων υποστηρικτών του Μακαρθισμού οι οποίοι υπέφεραν από Status Anxiety, κατά τον Άρθουρ Σλέζιντζερ Τζούνιορ, που με αυτό τον τρόπο μπορούσαν να επιβεβαιώσουν αυτό που καλούμε Americanness.
Το άστρο του Τζο Μακάρθι έλαμψε εκτυφλωτικά και έσβησε, αλλά προτού συμβεί αυτό, είχε καταστρέψει ίσως για πάντα συγγραφείς και σεναριογράφους με την αρωγή σύσσωμου του Τύπου ο οποίος μέσω ζωντανων συνδέσεων (NBC, Herald Tribune, New York Times, Sunday Times, Washington Post, Saturday Evening Post,) επέσειε καθημερινά «την τρομακτική κομμουνιστική απειλή». Η οποία, βεβαίως, ουδέποτε απεδείχθη, γιατί, φυσικά, ουδέποτε υπήρξε.
Οι συνεργάτες, ή οι πάσχοντες από status anxiety ξεπήδησαν μέσα από το ίδιο το σύστημα. Ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης, συγγραφέας και σεναριογράφος Ελία Καζάν, μεγαλοφυής αλλά κυνικός, δημιουργός και προδότης, παιδί μεταναστών και άνθρωπος του περιθωρίου, ο οποίος είχε ζήσει τα περισσότερα χρόνια της νεανικής του ζωής » μέσα σε ένα νέφος απορρίψεων – πραγματικό ή φανταστικό», δε διστάζει καθόλου να παρομοιάσει τον εαυτό του με φίδι που αλλάζει δέρμα, και ότι ανεφερε με προθυμία τα ονόματα των επικίνδυνων αριστερων, ενώ σαφώς μπορούσε να το αποφύγει. Αλλά έπραξε με σκοπιμότητα «επειδή» όπως εξομολογειται στην αυτοβιογραφία του «δεν ήταν εκείνο που ήθελα. Πράγματι, δε μπορούσα να καταλάβω το μέγεθος της ενοχής μου -η λογική μου έλεγε ότι είχα ενεργήσει σωστά. Φαίνεται ότι είχα ξεπεράσει ορισμένα βασικά όρια ανοχής για τα ανθρώπινα λάθη και τις αμαρτίες»
Ο πραγματικός ήρωας του βιβλίου Τhe Deer Park του Νόρμαν Μαίηλερ το οποίο γράφτηκε ακριβώς μετά τα χρόνια της ντροπής δεν είναι ο ίδιος (με τη μορφή του νεαρού επίδοξου συγγραφέα) αλλά ο σκηνοθέτης Τσάρλυ Αϊτελ, «που παράτησε κάποια ταινία στη μέση του γυρίσματος και μετά από δυό μέρες κλήθηκε μάρτυρας υπό κατηγορίαν σε μια επιτροπή του Κογκρέσου», εξαιτίας των αριστερών του πεποιθήσεων.
Ο Μαίηλερ εκφράζει μια απέχθεια για τη Ντοροθέα, πολύ χαρακτηριστική: “πολύ πατριώτισσα και όπως όλοι οι πατριώτες ένιωθε παθιασμένα και σκεφτόταν λίγο”.
Η σύγκρουση με το κατεστημένο πάντοτε έβλαπτε τους αριστερούς διανοούμενους, ενώ το φλερτ με την εξουσία απέφερε ουσιαστικότερους καρπούς. Ακόμα και η Σουηδική Ακαδημία, θεσμός που στο παρελθόν έχει περάσει ημέρες αμφισβήτησης έχει κατά γενική ομολογία ευνοήσει συγγραφείς με συντηρητικές απόψεις (Σεφέρης, Ελύτης, Ελιοτ, Γκύντερ Γκρας, Καμίλο Χοσέ Θέλα, Τζων Σταϊνμπεκ), σε σχέση με λογοτέχνες αριστερών πεποιθήσεων που δεν τα κατάφεραν μέχρι εκεί (Γιάννης Ρίτσος, Νίκος Καζαντζάκης, Κάρλος Φουέντες, Νόρμαν Μαίηλερ). Η γραφή είναι ατομικιστική απασχόληση και συνυφασμένη με τον εγωϊσμό Δεν σχετίζεται με τη συλλογικότητα και την ομαδική εργασία. Η ιδιότητα αυτή της γραφής πρέπει άραγε να προσάπτεται και στον συγγραφέα;
Στη Νέα Εποχή η Τρομοκρατία, το Απόλυτο Κακό είναι επώνυμο, έχει ένα όνομα, αλλά πολλά επίθετα: Στο όνομα της εξορκίζεται η αναστολή, ο περιορισμός και η κατάργηση των ελευθεριών και των αξιών δια νόμου και του damnatio memoriae. Σε μια εποχή όπου τα πάντα κατασκευάζονται, η ενημέρωση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Στα μέσα Μαρτίου του 2005, οι New York Times έφερναν στο φως ένα σκάνδαλο που κλόνισε βαθύτατα την εμπιστοσύνη στην αμερικανική τηλεοπτική δημοσιογραφία, βίντεος κυβερνητικών υπηρεσιών ή ιδιωτικών εταιριών ενσωματώνονται σε ρεπορτάζ, ή και τα υποκαθιστούν πλήρως, χωρίς ωστόσο να ενημερώνονται οι τηλεθεατές για την πηγή της «πληροφόρησης»
Η μοντέρνα προπαγάνδα φροντίζει ώστε τα θέματα των δελτίων ειδήσεων να διανθίζονται από καλοσερβιρισμένες ρεκλάμες κυβερνητικών προγραμμάτων ή πολυεθνικών εταιρειών. Σε μια εποχή όπου το χαμηλό κόστος αποθεώνει τη νοοτροπία του fast food, το «έτοιμο για κατανάλωση» κονσερβοποιημένο προϊόν είναι εύπεπτο, μιας χρήσης, δεν αφήνει ίχνη, είναι προσφορά – όπως απαιτεί το savoir faire των δημοσίων σχέσεων – και επιπλέον μειώνει το δημοσιογραφικό προσωπικό.
Τα εύσημα στην πρωταθλήτρια των κατασκευασμένων ειδήσεων, την ηλιόλουστη Καλιφόρνια του Κυβερνήτη Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, γη της «επαγγελίας» αλλά της «παραγγελίας»  αφού τα ρεπορτάζ κατασκευάζονται όπως τα ενδύματα: sur mesure και με βραβείο για τον εμπνευστή της καλύτερης τηλεοπτικής απάτης. Ποιός τολμά να ισχυριστεί ότι η κοροιδϊα δεν είναι Τέχνη;
Όσο η ψεύτικη αξία στο χρηματιστήριο της ενημέρωσης ανεβαίνει, τόσο τα έργα των θαρραλέων φωνών παραγκωνίζονται. Ένα δοκίμιο του Γκορ Βιντάλ εγράφη κατά παραγγελία για το Vanity Fair αλλά κρίθηκε από τη διεύθυνση ως υπερβολικά «οχληρό» για να τυπωθεί, και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Κατά τον ίδιο, τα ΜΜΕ ανήκουν στους ίδιους ανθρώπους που κατασκευάζουν τα όπλα, που ελέγχουν όλες τις πηγές ενέργειας και που πληρώνουν τους πολιτικούς: οι αμερικανοί πολίτες έχουν καθόλου – ή ελάχιστη- ενημέρωση για τη δική τους χώρα, λαμβάνουν ψευδή εικόνα του τι πραγματικά συμβαίνει, και προτείνει να ξεκινήσουν εκστρατείες πληροφόρησης των πολιτών.
Την ίδια τύχη είχε και το βιβλίο του Μαϊκλ Μουρ «Ηλίθιοι Λευκοί» μια καταγγελία της Προεδρίας Bush και των επιπτώσεών της το οποίο παραλίγο να μείνει απούλητο, επειδή, παρά τα συμπεφωνημένα, ο εκδοτικός οίκος Χάρπερ Κόλλινς υποστήριξε οτι «λόγω της αλλαγής του πολιτικού κλίματος» δεν επρόκειτο να κυκλοφορήσει εάν «…πρώτα δεν αφαιρούσε ο ίδιος ένα σημαντικό κεφάλαιο, δεν έκανε εκτεταμένες αλλαγές και δεν πλήρωνε από την τσέπη του ένα φοβερό χρηματικό ποσό» Ο συγγραφέας αρνήθηκε, τα βιβλία παρέμειναν στις αποθήκες χωρίς να διατίθενται στην αγορά και μόνο όταν έλαβε το θέμα δημοσιότητα ο εκδοτικός οίκος αναγκάστηκε να τα κυκλοφορήσει, φοβούμενος την κατηγορία της λογοκρισίας. Θα μπορούσε να είναι ένα καλοστημένο εκδοτικό τρικ, αν δεν συνέβαινε αυτό στον «παραγωγό και εξαγωγέα της Δημοκρατίας» την Αμερική.
Και αν οι συγγραφείς είναι δύσκολος και κραυγαλέος στόχος, υπάρχουν ευκολότεροι στόχοι: οι άνθρωποι του τύπου. Άνθρωποι που προσπαθούν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Θεωρητικά τα ΜΜΕ είναι ο βασικός θεματοφύλακας της κοινωνίας, στον οποίο δίνουν λόγο οι εκάστοτε υπεύθυνοι, κι αυτό πολλαπλασιάζει τα χτυπήματα κάτω από τη μέση που δέχεται η ελευθεροτυπία σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Οι δημοσιογράφοι οι οποίοι διερευνούν θέματα διαφθοράς, έρχονται συχνά αντιμέτωποι με την εξουσία. Η επιτυχία τους στην πάταξή της, έγκειται συχνά σε εξωτερικούς παράγοντες όπως οι νόμοι περί ελευθερίας του Τύπου, οι ανεξάρτητοι και αμερόληπτοι δικαστές, οι τίμιοι και συνεπείς αστυνομικοί και οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Την σήμερον, οι δημοσιογράφοι είναι περισσότερο εξαρτημένοι από τα φώτα της δημοσιότητας παρά ποτέ -σε βαθμό που να έχουν αποκτήσει τους δικούς τους οπαδούς μεταξύ των αναγνωστών ώστε να είναι δημοφιλέστεροι από αρκετούς πολιτικούς, και να αφιερώνονται στην αποκάλυψη όχι των καταχρήσεων αξουσίας, αλλά σκανδάλων που θα ανεβάσουν τις «πωλήσεις» τους, στην πληρωμή εγκληματιών για την άντληση πληροφοριών, στην κατασκευή ψευδών ειδήσεων ή στην άνευ ορίων παραβίαση της ιδιωτικής ζωής πολιτικών (ή, στη Μεγάλη Βρεττανία, μελών της βασιλικής οικογενείας) υποστηρίζει ο Αντονυ Σάμψον. Είναι προφανές ότι, εκτός από φιλομοναρχικός, ο Σάμψον λίγα έχει να πει για τα αλλεπάλληλα κρούσματα λογοκρισίας και τον απίθανο αριθμό εκείνων των συναδέλφων του που καθημερινά δέχονται πιέσεις και απειλές για τη ζωή τους.
Jay-Mark-Johnson (11)
Οι «λίστες θανάτου» η θλιβερή εξόντωση των ανθρώπων του Τύπουαποτελούν την άλλη όψη του νομίσματος της φρίκης. Μπορεί στην ανατολική Ευρώπη η δωροδοκία δημοσιογράφων για τη συγγραφή άρθρων αλλά και τη συγκάλυψη σκανδάλων και εγκλημάτων να αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, αλλά ο απολογισμός είναι θλιβερός. O ΤΖεφ Λάβιτ Διευθυντής Επικοινωνίας της Διεθνούς Διαφάνειας και Διεθνείς Οργανισμοί ενώνουν τις δυνάμεις τους ούτως ώστε να συνταχτεί μια Χάρτα Διαφάνειας. Σύμφωνα με την Άντα Γουαϊτ γενική γραμματέα της Διεθνούς Ένωσης Δημοσιογράφων, «όταν ρεπόρτερ με σθένος καθημερινώς θυσιάζουν σάρκα και οστά για την προάσπιση της ελευθερίας του Τύπου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εμείς δεν μπορούμε αμέτοχοι να αφήνουμε τις πράξεις δωροδοκίας να εξευτελίζουν αυτές τις προσπάθειες».
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...