Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

ΓΛΥΚΟ ΨΥΓΕΙΟΥ




 

Υλικά

 

2 πακέτα μπισκότα ολικής άλεσης "Πτι-Μπερ"

Μία  φυτική σαντιγι

1 ζαχαρούχο γάλα "Βλάχας"

1 σακουλάκι σταγόνες σοκολάτας

150 γραμμάρια φρουί γλασέ σε κομματάκια ή γλυκά του κουταλιού (ότι έχουμε)

Γέφυρες ΣΥΡΙΖΑ σε Χρυσή Αυγή θελει να συνεργαστει και με την Χ.Α ?


Περίεργες κινήσεις μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και  Χρυσής Αυγής καταγράφονται αυτές τις ώρες ...

"Της μουρλής" στο Ποτάμι με τα πονηρά βίντεο του Σ.Θεοδωράκη για την "πρώτη φορά" που το "έκαναν"

"Της μουρλής" γίνεται από χθες στο Ποτάμι με τα "ροζ" διαφημιστικά προεκλογικά βίντεο που κυκλοφόρησε ο Σ.Θεοδωράκης και την εξομολόγηση δύο γυναικών για την "πρώτη τους φορά"!

Ο υποψήφιος Ευρωβουλευτής Περικλής Βαλλιάνoς με ανάρτησή του στο facebook υποστηρίζει ότι...
 «οι "διαφημίσεις" αυτές προσβάλλουν κάθε γυναίκα με ένα διεστραμμένο χιούμορ» προσθέτοντας ότι «προσβάλλουν κάθε αξία για την οποία υποτίθεται συγκροτήθηκε το Ποτάμι».
Ο καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών ζητά, μάλιστα, συγγνώμη «για τα ανοσιουργήματα αυτά» και καλεί τον Σταύρο Θεοδωράκη «να αποκηρύξει χωρίς περιστροφές το αίσχος των "διαφημίσεων" αυτών, και να ζητήσει συγγνώμη από κάθε γυναίκα, και θα έλεγα κάθε άνθρωπο γενικά, που θίγουν με βάναυσο τρόπο».
Ανάλογη αντίδραση σημειώνεται και από άλλα μέλη του κόμματος.
Ας δούμε τα "πονηρά" ποταμίσια βίντεο:

«στο σφυρί» 110 παραλίες μας.…. ξαναψηφίστε τους ζώα.




Τις δύο -και μοναδικής ομορφιάς- παραλίες της Ελαφονήσου, Σίμο και Σαρακίνικο, θέλει να... αξιοποιήσει το ΤΑΙΠΕΔ, γι' αυτό και τις βγάζει «στο σφυρί». Ο πολλάκις βραβευμένος «επίγειος παράδεισος» από ουκ ολίγα διεθνή τουριστικά γραφεία, ετοιμάζεται να περάσει σε ιδιωτικά χέρια.
 Ειδικότερα, το ΤΑΙΠΕΔ προσφέρει τα 175 στρέμματα ολόλευκης αμμουδιάς προς πώληση, μετά την εισφορά τους ως κρατικών ακινήτων (με Property Code ΑΒΚ 382).
Το παραπάνω, σε συνδυασμό με το άρθρο 14 του Ν. 3986/2011 (Εφαρμοστικός Νόμος του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου ΦΕΚ 152 Α) με τη πώληση παραλίου ακινήτου, μπορεί να αποκτηθεί από ιδιώτη το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης αιγιαλού και παραλίας για 50 χρόνια.
Αν βρεθεί αγοραστής για την παράκτια αυτή έκταση, μπορεί και να διεκδικήσει και να αποκτήσει την αποκλειστική χρήση της παραλίας μπροστά του, χωρίς δικαίωμα χρήσης από κάποιον άλλο για.. 50 ολόκληρα χρόνια!
Σε αυτά τα παραπάνω, ο νόμος δεν απαγορεύει τη δυνατότητα να βλέπει όποιος θέλει την παραλία από μακριά και μόνο, καθώς η πρόσβαση δεν θα είναι επιτρεπτή παρά μόνο στους πελάτες τους «επενδυτή»...
Αν σε συνέχεια αυτών δημιουργηθεί και «ιδιωτικό θαλάσσιο πάρκο», αντί για δημόσιο θαλάσσιο πάρκο, που να το διαχειρίζεται ο ίδιος ο Δήμος Ελαφονήσου, οι επισκέπτες δεν θα έχουν το δικαίωμα ούτε από τη θάλασσα να πλησιάσουν τις εν λόγω παραλίες. Εκτός από τις δύο παραλίες της Ελαφονήσου, στο ίδιο «πωλητήριο», που ανήρτησε το ΤΑΙΠΕΔ, περιλαμβάνονται μεγάλες εκτάσεις, μεταξύ άλλων, στην Κορωνησία, στο Καλαμίτσι στη Χαλκιδική, τη Νέα Προποντίδα και τη Νέα Φώκαια, τη Γιάλοβα και την Καβάλα.

Διακαναλικη συνέντευξη για κάποιον που εκπροσωπεί μόνο τους εργολάβους;




Γαμώ την υποτιθέμενη δημοκρατία μας ….και… κάποιο “Ποτάμι”. Τι και αν εχθές διασύρθηκαν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων που αποδείχθηκε ότι εξυπηρετούν άθλια συμφέροντα.

Αυτή την στιγμή, ένας τύπος που εκπροσωπεί ένα κόμμα ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΣΜΙΚΑ, δίνει διακαναλική συνεντευξη. Ένα κόμμα που υπάρχει μόνο στις δημοσκοπήσεις καθώς δεν έχει πάρει ούτε έναν ψήφο, ΟΥΔΕΠΟΤΕ, φιγουράρει στα πανελς. Ζητώντας μάλιστα και ντιμπέιτ, ρυθμιστικό ρόλο και… Συνεργασίες!

Μέσω ενός  κόμματος  που επεβλήθη από τις διεφθαρμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων, και τους διαπλεκόμενους  που έβαλαν μια μαϊμού με σακίδιο να το παίζει αρχηγός κάποιου κόμματος, που θα γίνει… κάποτε ,   φτύνουν  στα μούτρα τον ψηφοφόρο, και τους θεσμούς. Την δημοκρατία.

Ζούμε πλέον και επίσημα το νέο πολίτευμα της Ελλάδας. Την γερμανοκινούμενη Νταβατζοκρατία.

ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΩΝ ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙ !!!!! ΑΠΛΑ ΚΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ !!!!

Δήλωση-βόμβα του Αλέξη που πέρασε στα ψιλά-Υπό άλλες ηγεσίες θα συνεργαστώ με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ!


tsipras-alexisΜια δήλωση-βόμβα έκανε το περασμένο Σάββατο ο Αλέξης Τσίπρας, για το μετεκλογικό σκηνικό, η οποία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, μέσα στον ορυμαγδό των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ευθέως στη συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» ότι προτίθεται να συνεργαστεί με τα σημερινά κυβερνητικά κόμματα, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αν αλλάξουν ηγεσίες, προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση, μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές. Η χαρακτηριστική του φράση είναι η εξής:
Ερώτηση: Γιατί αποκλείετε την εθνική συναίνεση;

Γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται;

«Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι το γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται στους δρόμους;» Ακούω αυτή τη φράση, πού και πού, από ανθρώπους με πλούσιο και ισχυρό υπόβαθρο. Υπάρχει ένα είδος δυσπιστίας και εύλογης απορίας.
«Στην τελική» φαίνεται να λέγεται πίσω από τις γραμμές, «ουρλιάζουμε για το φονικό όταν οποιοσδήποτε απειλήσει έστω και λίγο τις φοροαπαλλαγές μας. Αν κάποιος απειλούσε την πρόσβασή μου στα τρόφιμα ή στη στέγη, σίγουρα θα έκαιγα τράπεζες και θα εισέβαλλα στο κοινοβούλιο. Τι έχουν πάθει αυτοί οι άνθρωποι;»
Αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Ο οποιοσδήποτε θα σκεφτόταν ότι μια κυβέρνηση που έχει προκαλέσει τέτοιο πόνο σε αυτούς που έχουν τα λιγότερα αποθέματα για ν’ αντισταθούν, χωρίς καν να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας, θα ρίσκαρε την πολιτική της αυτοκτονία.
Αντ’ αυτού, η βασική λογική της λιτότητας (μόνο για τον λαό) έχει γίνει αποδεκτή απ’ όλους. Γιατί; Γιατί πολιτικοί που υπόσχονται συνεχή πόνο, κερδίζουν τη συναίνεση της εργατικής τάξης, αν όχι την υποστήριξή της;
Νομίζω ότι η ίδια η δυσπιστία, με την οποία ξεκίνησα παρέχει μια εν μέρει απάντηση. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης μπορεί να είναι, όπως ασταμάτητα μας υπενθυμίζεται, λιγότερο σχολαστικοί σε ζητήματα νομικής φύσης ή ιδιοκτησίας από τους «καλύτερούς» τους αλλά είναι επίσης πολύ λιγότερο εμμονικοί με τον εαυτό τους. Νοιάζονται περισσότερο για τους φίλους τους, τις οικογένειες και τις κοινότητες. Συνολικά, τουλάχιστον, είναι κατά βάση καλύτεροι/ευγενικότεροι.
Ως ένα βαθμό αυτό φαίνεται να αντανακλά έναν παγκόσμιο κοινωνιολογικό νόμο. Οι φεμινίστριες έχουν εδώ και καιρό επισημάνει ότι αυτοί που βρίσκονται στον πάτο του εκάστοτε άνισου κοινωνικού πλαισίου τείνουν να σκέφτονται, και άρα να νοιάζονται, γι’ αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή περισσότερο απ’ ό,τι αυτοί στην κορυφή σκέφτονται, ή νοιάζονται, γι’ αυτούς.
Οι γυναίκες σε όλα τα μέρη τείνουν να σκέφτονται και να γνωρίζουν περισσότερα για τις ζωές των αντρών απ’ ό,τι οι άντρες γι’ αυτές των γυναικών, όπως ακριβώς και οι μαύροι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα για τις ζωές των λευκών, οι υπάλληλοι των εργοδοτών και οι φτωχοί των πλουσίων.
Και με τους ανθρώπους να είναι τα συμπονετικά πλάσματα που είναι, η γνώση οδηγεί στη συμπόνια. Οι πλούσιοι και ισχυροί, εν τω μεταξύ, μπορούν να παραμένουν ανυποψίαστοι και αδιάφοροι, επειδή έχουν τους υλικούς όρους για να το κάνουν. Πολυάριθμες ψυχολογικές μελέτες έχουν πρόσφατα επιβεβαιώσει αυτό το γεγονός. Όσοι έχουν γεννηθεί σε εργατικές οικογένειες, χωρίς διαφοροποίηση, τα πάνε πολύ καλύτερα στα τεστ εκτίμησης των συναισθημάτων των άλλων απ’ ό,τι οι γόνοι των πλουσίων ή των επαγγελματικών τάξεων.
Κατά κάποιον τρόπο δεν μας εκπλήσσει και πολύ. Στην τελική, αυτό σημαίνει σε γενικές γραμμές το να είσαι «ισχυρός»: να μη χρειάζεται να δώσεις και πολλή προσοχή σε αυτά που σκέφτονται ή αισθάνονται οι γύρω σου. Ο ισχυρός προσλαμβάνει άλλους για να το κάνουν αυτό για τον ίδιο.
Και ποιους προσλαμβανουν; Κυρίως παιδιά της εργατικής τάξης. Εδώ πιστεύω ότι τείνουμε να είμαστε τόσο τυφλωμένοι από μια εμμονή με (τολμώ να πω, ρομαντικοποίηση;) την εργοστασιακή εργασία ως παραδείγματός μας για την «αληθινή εργασία», που έχουμε ξεχάσει από τι κυρίως αποτελείται η ανθρώπινη εργασία.
Ακόμα και στις μέρες του Καρλ Μαρξ η του Τσαρλς Ντίκενς, οι εργατικές γειτονιές στέγαζαν πολλές παραπάνω υπηρέτριες, λούστρους, οδοκαθαριστές, μάγειρες, νοσοκόμες, ταξιτζήδες, δασκάλους, πόρνες και πλανόδιους μανάβηδες από ό,τι εργαζόμενους σε ανθρακωρυχεία, εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας ή χυτήρια σιδήρου. Ακόμα περισσότερο σήμερα.
Αυτό που αρχετυπικά θεωρούμε γυναικεία εργασία, την ανατροφή ανθρώπων, την εξέταση των θέλω και των αναγκών τους, τις εξηγήσεις, την επιβεβαίωση, το να περιμένεις να δεις τι θέλει το αφεντικό ή σκέφτεται, για να μην αναφέρουμε τη φροντίδα, την παρακολούθηση, τη συντήρηση των φυτών, των ζώων, των μηχανών και άλλων αντικειμένων- αντιστοιχεί σε ένα πολύ μεγαλύτερο μερίδιο στο τι κάνουν οι άνθρωποι της εργατικής τάξης όταν εργάζονται απ’ ό,τι η δουλειά με το σφυρί, το σκαρπέλο, τον ανυψωτήρα, το δρεπάνι.
Αυτό αληθεύει όχι μόνο γιατί τα περισσότερα μέλη της εργατικής τάξης είναι γυναίκες (αφού οι περισσότεροι άνθρωποι γενικά είναι γυναίκες) αλλά επειδή έχουμε μια διαστρεβλωμένη άποψη ακόμα και γι’ αυτά που κάνουν οι άντρες. Όπως οι απεργοί εργαζόμενοι του μετρό έπρεπε πρόσφατα να εξηγήσουν στους αγανακτισμένους επιβάτες ότι «οι ακυρωτές εισιτηρίων» δεν περνούν τον περισσότερο χρόνο τους ακυρώνοντας εισιτήρια αλλά εξηγώντας πράγματα, διορθώνοντας άλλα, βρίσκοντας χαμένα παιδάκια, και προσέχοντας τους γέρους, τους αρρώστους και τους μπερδεμένους.

Αν το καλοσκεφτεις, αυτό δεν είναι βασικά η ζωή; Τα ανθρώπινα όντα είναι projects αμοιβαίας δημιουργίας. Η περισσότερη δουλειά που κάνουμε είναι ο ένας πάνω στον άλλον. Οι εργατικές τάξεις απλά παίρνουν ένα μη αναλογικό μερίδιο. Είναι οι τάξεις που φροντίζουν και πάντα αυτό έκαναν. Είναι απλά η ακατάπαυστη δαιμονοποίηση που κατευθύνεται στους φτωχούς από εκείνους που κερδίζουν από την εργασία-φροντίδα τους που το καθιστά δύσκολο να το αναγνωρίσουμε σε ένα δημόσιο φόρουμ όπως αυτό.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...