Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Μάνος Δανέζης: η σκέψη δημιουργεί ύλη (βίντεο)

Ο αστροφυσικός Μάνος Δανέζης, στην ομιλία του στον σύλλογο “ΠΑΛΑΙΧΘΩΝ” με θέμα: “Η σκέψη δημιουργεί ύλη”.
Μάνος Δανέζης: Η σκέψη δημιουργεί ύλη (βίντεο)

Οι τζιχαντιστές παίζουν με τα νεύρα των ομήρων τους - Τα ψυχολογικά βασανιστήρια πριν τους αποκεφαλισμούς – Τους έδιναν ελπίδες πως θα ζήσουν

- Τον τρόμο που ζουν οι όμηροι πριν τελικά αποκεφαλιστούν περιγράφουν όσοι κατάφεραν να απελευθερωθούν
- Οι ερωτήσεις των τζιχαντιστών που γέμισαν τον Τζέιμς Φόλεϊ ελπίδες πως δεν θα εκτελούνταν
- Πως ανάγκαζαν τους ομήρους να στρέφονται ο ένας κατά του άλλου ή να ασπάζονται στο Ισλάμ
- Κρέμασαν τον Φόλεϊ ανάποδα από το ταβάνι και τον άφησαν εκεί

Η λέξη τζιχαντιστής έχει γίνει πια συνώνυμο της αγριότητας και του τρόμου. Η φράση Ισλαμικό Κράτος φέρνει στο μυαλό βιαιότητες και ασέβεια στην ανθρώπινη ζωή. Είναι το φίδι που έτρεφε για χρόνια στις χώρες της Μέσης Ανατολής η Δύση και τώρα "ξύπνησε" για να τη δαγκώσει.

Τα πρώτα θύματα ήταν εκείνοι που πιάστηκαν όμηροι, πριν καν ακόμη γιγαντωθεί το τέρας που ονομάζεται Ισλαμικό Κράτος. Όταν άρχισαν οι δημόσιοι αποκεφαλισμοί, με πρώτο τον Αμερικανό δημοσιογράφο Τζέιμς Φόλεϊ, ήταν πια αργά. Και τα δάκρυα που ακολούθησαν ήταν μόνο κροκοδείλια.

Οι New York Times, μέσα από τις μαρτυρίες εκείνων που ήταν τυχεροί και απελευθερώθηκαν (αλλά θα ζήσουν πάντα με τον εφιάλτη πως δεν θα ξεχάσουν), αποκαλύπτουν το νοσηρό παιχνίδι που παίζουν τζιχαντιστές στα θύματά τους.

Όχι τόσο για τον τρόπο με τον οποίο τους απαγάγουν αλλά για τα όσα ακολουθούν. Πως χωρίς ιερό ούτε όσιο τους δίνουν ελπίδες πως θα τους χαρίσουν τη ζωή, πως θα αφεθούν ελεύθεροι να γυρίσουν στις οικογένειές τους, πως τους "αναγκάζουν" να ασπαστούν το Ισλάμ (όπως ο Φόλεϊ λίγο μετά την απαγωγή του, όταν πήρε το όνομα Αμπού Χαμζά) με την ελπίδα πως θα σωθούν, πως τους βάζουν να υποπτεύονται τους συγκρατούμενούς τους, τη μοναδική οικογένεια που έχουν από τη στιγμή της απαγωγής τους.


Η στιγμή της απαγωγής


Ήταν Νοέμβριος του 2012 όταν ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζέιμς Φόλεϊ και ο Βρετανός φωτορεπόρτερ Τζον Κάντλι απείχαν μόλις 40 μίλια από το να περάσουν από την Συρία στην Τουρκία. Αλλά ο Φόλεϊ αποφάσισε να κάνουν μια στάση σε ένα ίντερνετ καφέ για να στείλουν το υλικό τους.
Λίγους μήνες νωρίτερα, 12 μίλια έξω από την Μπινές, ο Κάντλι είχε απαχθεί. Είχε επιχειρήσει να δραπετεύσει αλλά τον έπιασαν ξανά μέχρι που μερικές μέρες μετά τον άφησαν ελεύθερο μετά από παρέμβαση μετριοπαθών ανταρτών.


Φόλεϊ και Κάντλι "ανέβαζαν" το υλικό τους όταν στο καφέ μπήκε ένας άνδρας. «Είχε παχύ μούσι» περιγράφει ο Μουσταφά Αλί, ο Σύρος μεταφραστής τους. Θυμάται ακόμη το σατανικό του βλέμμα. Δεν μίλησε. Δεν είπε τίποτα. Κάθισε για ένα λεπτό στον υπολογιστή και έφυγε. «Δεν ήταν Σύρος. Έμοιαζε με κάποιον που κατάγεται από τον Κόλπο» είπε ο Αλί.


Ο Τζέιμς Φόλεϊ λίγο πριν από την εκτέλεσή του
Ο Τζέιμς Φόλεϊ λίγο πριν από την εκτέλεσή του

Σχεδόν μια ώρα μετά, κάλεσαν ταξί για να τους μεταφέρει στα σύνορα με την Τουρκία. Δεν έφτασαν ποτέ.

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 

(Χάρης Σακελλαρίου)

Ποιος είν' ο γίγαντας λαός, που η μπόρα δεν τον σκιάζει
κι από το μόχτο ορθώνεται κι ορμά μες στο χαλάζι;

Τον βλέπω, φτάνει απ' τα νησιά τα θαλασσοδαρμένα
θολό ποτάμι απ' τα βουνά χυμάει τα χιονισμένα.

Τ' αλέτρι του καταμεσίς κάτω στον κάμπο αφήνει.
Την ήσυχη πετά ζωή και τ' αργαστήρι κλείνει.

Κι ορμά φωτιά μες στις φωτιές με στέργιο βήμ' αντρίκιο
για της πατρίδας την τιμή, για λευτεριά, για δίκιο.

Της Πίνδου αστράφτουν οι κορφές, βροντά τ' αστροπελέκι.
Τα στήθια ηφαίστεια γίνονται, χαμός τ' απλό ντουφέκι.

Εδώ η ψυχή μας άναψε, γιγάντια καίει λαμπάδα
              για σε, ακριβή μας Λευτεριά, για σένα Ελλάδα, Ελλάδα.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...