Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

H Ελενα Παναρίτη έγινε ειδική σύμβουλος του Βαρουφάκη


Είναι θεσμική οικονομολόγος,  ειδική στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και στην αντίστοιχη διαχείριση του δημόσιου τομέα και πρώην βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.
Δούλεψε ως οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα η Ελενα Παναρίτη και σήμερα δραστηριοποιείται στην ελεύθερη αγορά ενώ γράφει τις απόψεις της στο μπλογκ της thoughtAction.
Σύμφωνα με πληροφορίες έγινε ειδική σύμβουλος του Γιάνη Βαρουφάκη και θα βρίσκεται στο πλευρό του κατά τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις στο eurogroup απόψε το βράδυ.
Πηγές του υπουργείου Οικονομικών αναφέρουν ότι η Ελενα Παναρίτη είναι άτυπη σύμβουλος μόνο για την περίοδο των διαπραγματεύσεων λόγω των γνωριμιών της στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο ΔΝΤ.
Τι δήλωνε στο Bloomberg γαι το χρέος
«Πρέπει να γίνει στροφή 180 μοιρών, από τη λιτότητα να στραφούμε αποκλειστικά στις δομικές μεταρρυθμίσεις ώστε να αντιμετωπιστούν οι αγκυλώσεις, η γραφειοκρατία, οι δομές», δήλωνε στο Bloomberg.Δομικές μεταρρυθμίσεις που θα συνδεθούν όμως με μία νέα ελάφρυνση του χρέους είναι η πολιτική που πρέπει να προωθηθεί και με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών προκειμένου η χώρα να εξέλθει απ' την κρίση, σύμφωνα με την Έλενα Παναρίτη.
"Δεν γίνεται μόνο το ένα ή το άλλο. Η λύση είναι συνδυαστική", δήλωσε η κυρία Παναρίτη στο Bloomberg όπου προσκλήθηκε ως ιδρύτρια του think tank "Thought for Action".
Μάλιστα η κυρία Παναρίτη τονίζει ότι η ελληνική οικονομία θα πρέπει να περνά κάθε τρεις μήνες από τον έλεγχο των δανειστών προκειμένου να διασφαλιστεί η προώθηση των δομικών μεταρρυθμίσεων που τελικά θα βάλουν σε τροχιά ανάπτυξης και αύξησης της παραγωγικότητας.
"Πρέπει να γίνει στροφή 180 μοιρών, από τη λιτότητα να στραφούμε αποκλειστικά στις δομικές μεταρρυθμίσεις ώστε να αντιμετωπιστούν οι αγκυλώσεις, η γραφειοκρατία, οι δομές", τόνιζε.
Πηγή: 

Έλενα Παναρίτη: "Είμαι πολύ περήφανη που είμαι μέλος του ΠΑΣΟΚ με Πρόεδρο τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος κάνει μια γνήσια προσπάθεια να αντιστρέψει δεκαετίες κακής διακυβέρνησης".




Γιάννη Βαρουφάκη, να την χαίρεσαι την νεοπροσληφθείσα Ειδική σου Σύμβουλο!
Αχ έλληνα... ακόμα κοιμάσαι με τα τσαρούχια...

Πόπη Σουφλή

Υ.Γ. ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΕΝΩΜΕΝΟ, ΔΥΝΑΤΟ!



Η γυναίκα-αλεξίπτωτο

Η προσγείωση της Έλενας Πανα­ρίτη με… αλεξίπτωτο (του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και των… αγορών) στο ελληνικό πολιτι­κό σκηνικό αντιμετωπίστηκε σαν μια ακόμη «καινοτόμος ιδιορρυθμία» του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος αναζητά «μοντέρνες λύσεις» από τους… ειδικούς.

Όμως, οι ζυμώσεις που γίνονται (με διαρροές) το τελευταίο διάστημα για την ανάθεση του τομέα των αποκρα­τικοποιήσεων στην εν λόγω πολύπει­ρη κυρία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ίσως έφτασε η ώρα που το «κομάντο» (του ΔΝΤ) θα αναλάβει δράση. 
Γι’ αυτό άλλωστε… προσγειώθηκε.
Βίος και… πολιτεία

Μια και θα (μας) κάνει τη δουλειά, ας τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από το βιογραφικό της, όπως αυτό είναι διατυ­πωμένο στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ:

«Το συνολικό έργο της Έλενας Πανα­ρίτη αναγνωρίζεται διεθνώς σαν καλή πρακτική εφαρμογή «θεσμικών οικο­νομικών». 

Είναι ειδική στα ιδιοκτησια­κά δικαιώματα και στην αντίστοιχη δια­χείριση του δημόσιου τομέα. Τώρα είναι κοινωνικός επιχειρηματίας και επικεφα­λής του Panel Group, ένας ειδικός συμ­βουλευτικός όμιλος που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποί­ηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.

Στη σχολή Wharton του Πανεπιστημί­ου της Πενσυλβάνια και στο πλαίσιο της διερεύνησης της αγοράς της ακίνητης περιουσίας
ασχολείται ιδιαιτέρως και διδάσκει χρηματοδότηση του οικιστι­κού τομέα. Επίσης έχει διδάξει και στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στο τμήμα Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών (SAIS) και Insead.

Κατά την διάρκεια της εργασίας της στην Διεθνή Τράπεζα ως οικονομολό­γος, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως τη μεταρρύθμι­ση Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησια­κών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της καλύτερης πρακτικής πρότασης και καινοτομίας.

Η Panel Group ασχολείται με ρυθμί­σεις αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας που χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από τον ιδιωτικό τομέα και που αποδί­δουν σημαντικά οικονομικά, κοινωνι­κά και περιβαλλοντολογικά αποτελέ­σματα. Έχει πτυχία από τα Πανεπιστή­μια John Hopkins School of Advanced International Studies (SAIS), Insead, Harvard.
Έχει πολύ καλές γνώσεις Ισπανικής, Αγγλικής, Γαλλικής, Ιταλικής γλώσσας και τη βασική γνώση της Γερμανικής».

Προσοντούχος η βουλευτής Επικρα­τείας. Πώς μπορούμε να διαφωνήσου­με; Ας «σκύψουμε» όμως λίγο πάνω από τη δουλειά της για να τη γνωρίσου­με καλύτερα. Άλλωστε είναι πολύ πιθα­νό να υποστούμε την «ευεργεσία» των γνώσεων και των προσόντων της. Ας προετοιμαστούμε…

Καθώς η εργασία της κυρίας Παναρί­τη στο Περού θεωρείται και από την ίδια μοντέλο (το οποίο μάλλον φιλοδοξεί να εφαρμόσει και εδώ) επιβάλλεται να ρί­ξουμε μια ματιά στο πώς εφαρμόστηκε και ποια αποτελέσματα άφησε πίσω για την κοινωνία του Περού.

Η κυρία Παναρίτη, λες και το ‘ξερε ότι δημιουργούνται οι πολιτικές προϋ­ποθέσεις για την εφαρμογή νεοφιλε­λεύθερων οικονομικών μοντέλων εγκα­ταστάθηκε στο Περού το 1991. Έναν χρόνο αργότερα (τι σύμπτωση κι αυτή!), το 1992, ο Αλμπέρτο Φουτζιμόρι έκανε πραξικόπημα για να παραμείνει στην εξουσία και να ολοκληρώσει το έργο του ξεπουλήματος της χώρας (του).

Η«προσφορά»

Ο Φουτζιμόρι εγκατέλειψε το 2000 το Περού και καταδικάστηκε σε 25 χρό­νια φυλάκιση για μαζικές δολοφονίες, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση χρή­ματος και διαφθορά. Εν τω μεταξύ η κυ­ρία Παναρίτη του έπλεκε το εγκώμιο.

Η κυρία Παναρίτη εργαζόταν για «τη μεταρρύθμιση της αγοράς ακινήτων και τις στρατηγικές της ιδιωτικοποίησης». Μερικοί από τους τίτλους των βιβλίων της είναι ενδεικτικοί: «Το φαινόμενο του Φουτζιμόρι: Κυβερνητική μεταρ­ρύθμιση μέσω της άμεσης δημοκρατί­ας» (1995), «Τίτλοι ιδιοκτησίας: Το θαύ­μα του Περού» (1999), «Στρατηγικές ιδιωτικοποίησης», με παράδειγμα, επί­σης, το Περού.

Την προσφορά της Παναρίτη ανα­γνώρισαν τα στελέχη της κυβέρνησης Φουτζιμόρι καθώς και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και οι λοιποί στυλοβάτες του συστήματος (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ κ.λπ.). 

Αντίθετα, ο λαός του Περού δεν εκτίμησε ούτε την Παναρίτη ούτε την πολιτική του ΔΝΤ, καθώς:

♦ Στη χώρα αυτή της Λατινικής Αμε­ρικής οι απολύσεις και η κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων συνεχί­ζονται σε καθεστώς πλήρους ατιμωρη­σίας, όπως ακριβώς συνέβη και τη δεκα­ετία του ’90, την εποχή που η Παναρίτη εργαζόταν για το καθεστώς Φουτζιμόρι, κατά τη διάρκεια του οποίου υποχώρη­σαν όλες οι κοινωνικές κατακτήσεις: το δικαίωμα στην απεργία, στον συνδικα­λισμό, στην εργασιακή σταθερότητα.
♦ Η σημερινή κατάσταση των συνταξιούχων είναι αξιοθρήνητη, καθώς οι συντάξεις είναι παγωμένες εδώ και 8 χρόνια και δεν φτάνουν να καλύψουν ούτε το 10% των βασικών εξόδων του οικογενειακού προϋπο­λογισμού.
♦ Η μεγάλη πλειονότητα των επιδο­μάτων που θα έπρεπε να λαμβάνουν οι συνταξιούχοι με βάση τους νόμους των τελευταίων δεκαετιών έχουν σκανδα­λωδώς περικοπεί (σας θυμίζει κάτι;). Το ίδιο το κράτος έχει επινοήσει τρόπους για να αποφύγει να πληρώσει τα νόμιμα επιδόματα.
♦ Μεγάλος αριθμός εργαζομένων απολύεται καθημερινά ως συνέπεια των μέτρων που λαμβάνονται για τον περιορισμό του εργατικού κόστους (κά­τι μας θυμίζει κι αυτό…).

Εξολόθρευση των ιθαγενών

Η τραγωδία στην Ελλάδα άρχισε με τη διαπίστωση ότι τελικά λεφτά… δεν υπάρχουν και προκειμένου, υποτίθε­ται, «να πληρωθούν μισθοί και συ­ντάξεις», ο Γ. Παπανδρέου προσέφυ­γε στο ΔΝΤ. Στο Περού (απ’ όπου έχει πλούσια πείρα η βουλευτής Επικρα­τείας και σύμβουλος περί αξιοποίη­σης της δημόσιας γης του Παπανδρέ­ου) το δράμα εξελίχθηκε μια δεκαε­τία νωρίτερα. Ας δούμε πώς…

Το 1974 το καθεστώς του στρατηγού Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο αναγνωρίζει τη «νόμιμη ύπαρξη και τη νομική ταυτό­τητα των ιθαγενών λαών του Αμαζονίου και των εδαφών τους». Η κατάσταση αυτή επιβεβαιώθηκε με το Σύνταγμα του 1979. Ωστόσο όλα αυτά διαγράφτη­καν με μια μονοκονδυλιά με το Σύνταγμα του καθεστώτος Φουτζιμόρι (για τον οποίο η κυρία Παναρίτη έχει γράψει ύμνους) το 1993, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο της αρπαγής και της καταλή­στευσης των εδαφών αυτών.

Με το Σύνταγμα του Φουτζιμόρι το 1993 θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι άνοιξε ο δρόμος για την εκμετάλλευ­ση της γης των Ινδιάνων (γι’ αυτήν την εκμετάλλευση εργάστηκε στο Περού η κυρία Παναρίτη αποκτώντας τη σημερι­νή τεχνογνωσία).

Είναι περιττό να σημειώσουμε για το συμφέρον… ποιων προωθήθηκε η εν λόγω νεοφιλελεύθερη νομοθεσία… Οι πολυεθνικές έχουν πια απελευθερωθεί από το βάρος των αυτοχθόνων πληθυ­σμών και έχουν εξασφαλίσει την πρό­σβαση στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, την εξορυκτική βιομηχανία, τον τουρι­σμό και την υλοτομία, σε περιοχές που παραδοσιακά ανήκουν στους λαούς που διαμένουν εκεί.
Κάπως έτσι στρώθηκε ο δρόμος από την κυβέρνηση Φουτζιμόρι ώστε το κράτος να διακηρύξει ότι η γη των ιθα­γενών λαών είναι «διαπραγματεύσιμη» (σας θυμίζει κάτι;) «σύμφωνα με την οικονομία της αγοράς». Κάπως έτσι, μέσω… Προεδρικών Διαταγμάτων και με τρικ που ξεπερνούσαν τις κοινο­βουλευτικές αγκυλώσεις, προχώρησε το ξεπούλημα. 

Η αρπαγή και το ξεπού­λημα της γης των Περουβιανών έγινε αριστοτεχνικά και… εκσυγχρονιστικά, με τα εξής βήματα:
♦ Δημιουργία κτηματολογίου.
♦ Επίσημοι τίτλοι ιδιοκτησίας επί των προαιώνιων κοινοτικών ιδιοκτησιών επί της προεδρίας Φουτζιμόρι.
♦ Πρόσβαση (των ιδιοκτητών) σε πιστώσεις. Δηλαδή δέσιμο της γης τους με υποθήκες στις τράπεζες.

Τη συνέχεια τη φαντάζεστε…

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Διεθνής Τράπεζα είναι οι δύο θεσμοί που, στον αναπτυσσόμενο κόσμο, θε­ωρούνται η Κόλαση. Οι πολιτικές που «πρότειναν» – ανάλογες με τις απαι­τήσεις που διατυπώνει σήμερα στην Ελλάδα το ΔΝΤ – οδήγησαν την Αργε­ντινή στην απόλυτη οικονομική κατα­στροφή και τη ΝΑ. Ασία στη μεγάλη κρίση του 1997.

Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι από το 2000 και έπειτα οι περισσότερες χώ­ρες φρόντισαν να φύγουν τρέχοντας τόσο από την Παγκόσμια Τράπεζα (της… Παναρίτη) όσο και από το ΔΝΤ (του σοσιαλιστή και φίλου του πρω­θυπουργού μας Στρος – Καν. Μέχρι το 2007 οι μοναδικοί μεγάλοι οφειλέτες του ΔΝΤ ήταν δύο μεγάλα «εξαρτήμα­τα» της Ουάσιγκτον, η Τουρκία και το Πακιστάν. Ας σημειώσουμε ότι και η Τουρκία φρόντισε να την κάνει…

Και ενώ, λοιπόν, όλοι – ή τουλάχιστον όσοι μπορούσαν – έφευγαν όσο πιο μα­κριά από την επιρροή αυτών των ευα­γών ιδρυμάτων, ο Γ. Παπανδρέου, όχι μόνο έσπευσε στις αγκάλες τους, αλ­λά φρόντισε να αξιοποιήσει και κάποια από τα στελέχη τους, όπως η κυρία Πα­ναρίτη (θέλει να την κάνει και μέλος της κυβέρνησης). Ή μήπως, τελικά, συμβαί­νει το αντίστροφο; Δηλαδή τα εν λόγω ιδρύματα με τα στελέχη τους (εντός της κυβέρνησης) «αξιοποιούν» την κυβέρ­νηση της χώρας και τον πρωθυπουργό;

Ό,τι από τα δύο κι αν συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι τραγικά ίδιο..


ΠΚ said

 

Για αυτό εσύ θα μείνεις Ραγιάς

Έλενα Παναρίτη: «Δεν είμαι Ελληνίδα, είμαι Αμερικάνα»

Βάλε μία Παναρίτη στο σπίτι σου, να δεις προκοπή!
Όταν κάποιος αρνείται την πατρίδα του, πώς μπορεί να λέει ότι την υπηρετεί; Μήπως μόνο ως μισθοφόρος υπάλληλος; Και αν είναι υπάλληλος, τότε τίνος υπάλληλος είναι;

Η Έλενα Παναρίτη, βουλευτής Επικρατείας ΠΑΣΟΚ και σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, δήλωσε σε συνέντευξή της στο Guardian:
When I observe how many Apple computers are in her office, she replies: «That’s because I’m not Greek, I’m American». Her speech is American-accented and peppered with “darn” and “have a nice day”. When asked to describe how Greece needs to change its economy, her answer revolves around changing its institutions and its structures – in other words, making Greece less Greek. Castigating the bureaucracy, she says: “It’s not a kibbutz, it’s a big country!”

Από το «έξω οι Αμερικάνοι» του Ανδρέα Παπανδρέου, περάσαμε στο «Είμαστε όλοι Αμερικάνοι» του Γιώργου Παπανδρέου!!! Αν δεν έχει η ζωή γυρίσματα, τότε το ΠΑΣΟΚ μπορεί να θεωρηθεί ως το σταθερό κέντρο του άπειρου σύμπαντος…!

Προφανώς η κυρία Παναρίτη, βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (την οποία εικάζεται πως δεν συνάντησε ποτέ προσωπικά ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά την ενέταξε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας…), γνωστή υπάλληλος του ΔΝΤ, με ρηξικέλευθες θέσεις περί της οικονομίας (οι οποίες απέτυχαν παταγωδώς ή επέτυχαν απολύτως μέσα από την ολοσχερή αποτυχία του περιβόητου Μνημονίου Ι), έχει την ελευθερία και το δικαίωμα να απαρνείται την Ελληνική της καταγωγή και να προτιμά την Αμερικανική. Προσωπικά, θα ένιωθα πολύ άσχημα εάν ισχυριζόταν πως είναι Ελληνίδα!!!

Η σύμβουλος του σκεπτόμενου και βραβευμένου γι αυτό ανθυ-πρωθυπουργού της Ελλάδας (μην ξεχνάμε πως τον επόμενο μήνα θα εκτελεί χρέη γλάστρας στο γραφείο του Γερμανού αξιωματούχου που έρχεται για να βάλει τάξη στο χάος που έχει δημιουργήσει το ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου…) αποποιείται την Ελληνική της καταγωγή και πολύ καλά κάνει.

 Μπορεί να δηλώνει και cheerleader, babysitter ή ακόμη και ναυαγοσώστρια στο Miami Beach… Ουδέν μεμπτόν, όπως και ουδέν κρυπτόν. Και αν θέλετε, προσωπικά της δίνω τα θερμά μου συγχαρητήρια για το θάρρος της να παραδεχθεί στην Guardian πως είναι Αμερικανίδα. 

Εδώ, άλλοι, που δεν μπορούν ούτε τα Ελληνικά να μιλήσουν (πόσο μάλλον να σκεφτούν ή να αισθανθούν ως Έλληνες), γίνονται πρωθυπουργοί και ζούνε το όνειρό τους με πράσινες αναπτύξεις, γαλάζιες βουτιές και άσπρα σύννεφα (όχι, δεν ασχολήθηκαν ακόμη με την ιππασία –αν και το χέρι μας στην φωτιά περί της ιππασίας δεν το βάζουμε- για να αναφερθούμε και σε πράσινα άλογα… αλλά υποθέτω πως αυτό είναι γονιδιακό οπότε πάει με το όλο «πακέτο»).

Μπράβο, λοιπόν, στην πρώην υπάλληλο του ΔΝΤ που δεν δίστασε να αποποιηθεί την εθνικότητά της. 

Τουλάχιστον σε αυτό ήταν ειλικρινής. Τουλάχιστον σε αυτό… Όμως, αυτή της η τοποθέτηση μου δημιούργησε κάποιες απορίες και κάποια «κενά» για την ανικανότητα (μήπως θα ήταν καλύτερα να γράψω «έλλειψη επαρκούς ικανότητας»;) των υπολοίπων βουλευτών, στελεχών, μελών και φίλων (μην τους ξεχνάμε αυτούς, γιατί αποτέλεσαν το μεγάλο όπλο και την μέγιστη πολιτική ανακάλυψη του Γιώργου) του ΠΑΣΟΚ.

Δεν υπήρχαν δηλαδή, άξιοι Έλληνες για να γίνουν σύμβουλοι του ΓΑΠ ή βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Όλοι στο ΠΑΣΟΚ είναι ανάξιοι ή απλά τους τελείωσαν οι διαθέσιμοι άξιοι;


Μόνο αυτή η κυρία είχε τα κατάλληλα προσόντα;

Αλήθεια, πόσα έπαιρνε ως ετήσιο μισθό στο ΔΝΤ και προτίμησε να έρθει στην χώρα που δεν είναι πατρίδα της, για να προσφέρει;

Και γιατί δεν πήγε στις ΗΠΑ να προσφέρει με τόσες γνώσεις που έχει, αφού για εκεί πονάει, για εκεί αγαπάει, εκεί νιώθει κα αγωνιά…;

Ήταν τόσο μεγάλο «τεφαρίκι» για την πολιτική της Ελλάδας η κυρία Παναρίτη, που χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα;

Και πού μας οφέλησαν οι γνώσεις της κυρίας αυτής, αφού καταλήξαμε στο ΔΝΤ, υπογράψαμε μνημόνια και κάναμε ετήσιο μνημόσυνο στην πατρίδα μας (όχι την δική της πατρίδα) με ένα δεύτερο μνημόνιο, με ένα μεγαλύτερο δάνειο, βάζοντας υποθήκες γη, αέρα, θάλασσα, αλλά και τις ζωές των δισέγγονών μας;

Πού πέτυχε η κυρία με τις ικανότητες; Πείτε μου, για να καταλάβω κι εγώ ο αμαθής, ο άξεστος, ο αμόρφωτος…;

Εκτός και αν ήρθε για να υπηρετήσει μία πατρίδα που δεν είναι πατρίδα της, για να γλιτώσει έναν λαό που δεν τον νιώθει και για να κάνει και λάθη χωρίς να έχει ενοχές… Τότε το πράγμα αλλάζει.

Οι κακές γλώσσες λένε πως αρκεί να βγεις έξω μαζί της (με παρέα φυσικά και όχι τετ-α-τετ) για να διαπιστώσεις πως δεν είναι Ελληνίδα, αφού φεύγει πάντα πριν να έρθει ο λογαριασμός…, πράγμα που δεν συνηθίζουν να κάνουν οι Έλληνες. 

Φαίνεται πως η κυρία Παναρίτη (όπως λένε οι φήμες και οι κακές γλώσσες, φυσικά) έχει μάθει να φορτώνει τους άλλους με λογαριασμούς. Η ίδια προτιμά να απέχει από πεζότητες και μικρότητες που έχουν να κάνουν με το… χρήμα. Προφανώς αρέσκεται να ασχολείται με το χρήμα, αλλά χωρίς να το ακουμπά, ή αρέσκεται να κάνει μαθήματα οικονομίας στον ΓΑΠ (ο οποίος εν πλείστω εν παρόδω δεν έχει ιδέα από οικονομικά και απλώς αναμασά ότι του γράψουν ή του «σφυρίξουν» στο αφτί).

Δυστυχώς, αδέρφια, αρνησιπάτριδες (το Παναρίτη θα είναι ινδιάνικο όνομα φαίνεται) έχουν «κατσικωθεί» στο σβέρκο της χώρας και μας ρημάζουν χωρίς ενοχές. Άνθρωποι που ντρέπονται για την καταγωγή τους και που προφανώς μισούν όλους εκείνους που τους την θυμίζουν.
Αλλά, επειδή κουράστηκα να ασχολούμαι με την κυρία Παναρίτη, θα ήθελα να τελειώσω με μία απορία:
Μπορεί κάποιος που αρνείται την Ελληνικότητά του να είναι βουλευτής στην Ελλάδα;
Ή μήπως η κυρία Παναρίτη προτίμησε να μας θυμίσει πως είναι Αμερικανίδα, έτσι ώστε όταν αρχίσουν να «αγριεύουν» τα πράγματα, να ξέρουμε πως ο «θείος Σαμ» την προστατεύει και ως εκ τούτου να μπορεί να την «κάνει με ελαφρά…;»

Θα ήθελα πάντως να θυμίσω στην κυρία Παναρίτη μία Ελληνική παροιμία: «όποιος δεν τιμάει το σπίτι του, πέφτει και τον πλακώνει»… (λόγος συμβουλευτικός, από την Ελληνική λαϊκή θυμοσοφία)



Και ναι μεν, όπως θα δουμε στο επόμενο σχόλιο, η κ. Παναρίτη, διέψευσε το περί "Δεν είμαι ελληνίδα, αλλά αμερικάνα", αλλά μια φράση της, τα λέει ολα:



Διαψεύδει η κα Έλενα Παναρίτη τη δήλωσή της στην εφημερίδα Guardian στην οποία φέρεται να δηλώνει «Δεν είμαι Ελληνίδα, αλλά Αμερικανίδα». 
Όπως εξηγεί σε επικοινωνία της προς το Capital.gr, ουδέποτε ελέχθη από εκείνη αυτό που της αποδίδεται, ενώ παραθέτει και σχετική επιστολή που απέστειλε στην Guardian με την οποία ζητά την ανασκευή του δημοσιεύματος.

Ειδικότερα, η επιστολή της κα. Παναρίτη (μεταφρασμένη στα ελληνικά) έχει ως εξής:

«Chris Elliott
Guardian readers’ editor
The Guardian


Αθήνα 3 Αυγούστου


Με μεγάλη έκπληξη και απογοήτευση διάβασα το απόσπασμα της συνέντευξής μου στο άρθρο του κ. Aditya Chakraobortyy, που δημοσιεύθηκε εχθές στην εφημερίδα The Guardian με τον τίτλο «Greece in panic as it faces change of Homeric proportions”.

Στο εν λόγω δημοσίευμα, μου αποδίδεται εσφαλμένα η δήλωσε ότι «δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Αμερικανίδα». Κάτι τέτοιο δεν ειπώθηκε ποτέ από μένα. Αυτό που ειπώθηκε στην πραγματικότητα είναι ότι έχω ζήσει επί σειρά ετών στις ΗΠΑ και ότι οι υπολογιστές μου αγοράστηκαν εκεί. Ως Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, δεν θα περιέγραφα ποτέ τον εαυτό μου ως μη Ελληνίδα, πόσο μάλλον όταν με την ιδιότητά μου αυτή, παραχωρώ συνέντευξη σε ανταποκριτή ξένου εντύπου.

Θέλω να καταστήσω σαφές ότι δεν γεννήθηκα απλά Ελληνίδα, αλλά είμαι Ελληνίδα από επιλογή. 
Επέλεξα να αφήσω τη ζωή μου στην Αμερική για να επιστρέψω στην Ελλάδα και να προσφέρω στην πατρίδα μου με όλες μου τις δυνάμεις, σε μια από τις δυσκολότερες χρονικές συγκυρίες για αυτήν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Είμαι πολύ περήφανη που είμαι μέλος του ΠΑΣΟΚ με Πρόεδρο τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος κάνει μια γνήσια προσπάθεια να αντιστρέψει δεκαετίες κακής διακυβέρνησης.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι κατόπιν εκτενούς συζήτησης με τον κύριο Chakrabortty, που διήρκησε πλέον της ώρας, -αν και ο χρόνος είναι πολύ πιεστικές σε αυτές τις κρίσιμες ώρες για την Ελλάδα-, για να εξηγήσω τις ακαδημαϊκές και πρακτικές ρίζες της κρίσης, το άρθρο του εν λόγω δημοσιογράφου δεν αντικατοπτρίζει το πνεύμα της συζήτησης.

Είμαι σίγουρη ότι μια έγκριτη εφημερίδα, όπως η δική σας, θα προβεί άμεσα στην ανασκευή του δημοσιεύματος και στην αποκατάσταση των γεγονότων.

Με εκτίμηση
Έλενα Παναρίτη

Πηγή:www.capital.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To μπλόκ " Ελληνικές Φωνές" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχετε από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...