Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Οι χώρες ούτε χρεοκοπούν ούτε πτωχεύουν

Ο όρος «χρεοκοπία» αντιδιαστέλλεται προς τον όρο «πτώχευση» σε νομικό και ηθικό επίπεδο, ενώ ακόμα και για τις επιχειρήσεις συνιστούν αξιολογήσεις κατά «πλάσμα δικαίου». Χρεοκόπος είναι αυτός που πτώχευσε εξαιτίας ενεργειών του αντιθέτων των σκοπών της εμπορίας του, ενώ σε πτώχευση περιέρχεται εκείνος που εκδηλώνει μόνιμη και συνεχή αδυναμία πληρωμής των χρεών του και ενώ το σύνολο της περιουσίας του, ρευστοποιήσιμο σε χρήμα, εν τέλει, δεν επαρκεί για την αποπληρωμή τους.
Οι χώρες δεν πτωχεύουν, αλλά μπορεί να εμφανίσουν πρόσκαιρη αδυναμία αποπληρωμής χρηματικών χρεών τους και όχι συνεχή, ολική και μόνιμη, όπως απαιτεί ο όρος, εκτός εάν ο συνολικός πλούτος τους υπολείπεται του πλούτου (και όχι του χρήματος που είναι μια μορφή αποτίμησής του για τις ανάγκες της ανταλλαγής) που δανείστηκαν, εκτίμηση που επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες και προσεγγίσεις, όπως για ποια μάζα πλούτου μιλάμε, σε ποιο χρόνο, και πώς τη μετράς.

Σε κάθε περίπτωση, πτωχεύσεις και χρεοκοπίες χωρών πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν διαφορετικό περιεχόμενο, αφού τα δάνεια, τότε, είτε συνάπτονταν σε χρυσές λίρες (συνήθως Αγγλίας) είτε με ρήτρα αποπληρωμής τους σε χρυσό, οπότε η αδυναμία επιστροφής αυτού καθ’ αυτού του χρυσού σε μια δεδομένη στιγμή είχε ένα έρεισμα επιβεβαίωσης μέσα από τέτοιους όρους. Γι’ αυτό, πλέον, οι διεθνείς οικονομικοί αναλυτές, μιλούν για «πιστωτικό γεγονός» και όχι για πτώχευση ή χρεοκοπία χώρας, όροι που χρησιμοποιούνται για να χαλιναγωγήσουν το θυμικό των ανθρώπων προς την επιβολή μέτρων που λαμβάνονται ενόψει πτώχευσης ή προς αποφυγή μιας πτώχευσης, όπως η αναγκαστική διαχείριση της περιουσίας του «πτωχού» από τους δανειστές του.
Κατά συνέπεια, τέτοιες δηλώσεις, είτε γίνονται από άγνοια, είτε από «εμμονή σε προσωπικές δοξασίες», υπονομεύουν τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας, ενώ, εξακολουθεί και παραμένει «κρυφό» ότι, εντός της ευρωζώνης, καταρχάς, την κοπή και τη ροή του χάρτινου και ηλεκτρονικού χρήματος την «ελέγχουν τρίτοι», αυθαίρετα και επιλεκτικά. Αν μόνος σου θεωρείς τον εαυτό σου «πτωχό», δεν βλέπω τον λόγο γιατί να σε αντιμετωπίσουν οι δανειστές σου διαφορετικά.
Η «υπερχρεωμένη Ελλάδα» που ζει με δανεικά είναι εσκεμμένος μύθος. Ολα τα κράτη της Δύσης είναι χρεωμένα, γιατί η πραγματική παραγωγή μεταφέρεται στην Κίνα, οι εργαζόμενοι μένουν άνεργοι, οπότε το μέτρο του «κοινωνικού κράτους» που διατηρείται, κατ’ επιλογήν και με όριο να μην εξεγερθούν οι λαοί, χρηματοδοτείται με δανεικά από το συσσωρευμένο κεφάλαιο-υπεραξία μέσω ομολόγων, δηλαδή δανειακών υποσχέσεων των χωρών. Η επιλογή αποσκοπεί στη διατήρηση της «πίστης», και γι’ αυτό και στην ισχύ, στο συσσωρευμένο «ηλεκτρονικό» χρήμα, με παράλειψη κοπής πραγματικού τέτοιου, υπό το πρόσχημα αποφυγής πληθωριστικών φαινομένων. Τα «πάντα» κινούνται στη διατήρηση εκφάνσεων πίστης σ’ αυτά τα ομόλογα· στη διεθνή λειτουργία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με όρους που εισαγάγουν οι «χρηματαγορές». Εκεί που πουλιέται και αγοράζεται το ίδιο το χρήμα.
Λύκος και πρόβατο, όμως, δεν μπορεί να συναποφασίζουν για το τι θα φάνε! Οσο λοιπόν παίζεις το παιχνίδι τους, όσο φέρνεις άλλους «Μάγους», που καλούν όμως σε βοήθεια τους ίδιους «δαίμονες», η κατάληξη θα είναι ίδια : μια χώρα εξαρτημένη, φτωχοποιημένη, χωρίς παραγωγή, και ένα λαό με το αυτί κολλημένο στο «καμπανιστό» χρήμα που κρύβει στο πουγκί του ο διεθνής τοκογλύφος.
Υπάρχει λύση εντός της ευρωζώνης; Η ίδια η Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης (άρθρο 14 παρ. 4 του 4ου Πρωτοκόλλου που αφορά το ΕΣΚΤ), δίδει τη δυνατότητα στις Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες, με πρωτοβουλία τους και με ευθύνη τους, να εγγυηθούν πιστώσεις των ιδιωτικών τραπεζών, που με τη σειρά τους μπορούν να διαθέσουν «όπως κρίνουν». Ετσι, λοιπόν, μπορεί να πάρει «μπρος» η παραγωγή, να επαναλειτουργήσουν επιχειρήσεις που έχουν κλείσει, αλλά και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.
Μήπως έτσι «εκνευριστούν» οι εταίροι και σε «αναγκάσουν» σε έξοδο από το ευρώ; Οχι: το παιδί που γεννήθηκε δεν μπορεί να γυρίσει στη μήτρα της μητέρας του χωρίς να θανατωθούν και οι δύο· μπορεί όμως να πάρει τον δικό του δρόμο. Αν η χώρα προχωρήσει σε εθνικό νόμισμα, η εγγεγραμμένη ποσότητα ευρώ που βρίσκεται στις τράπεζές της δεν «καταστρέφεται», αλλά αυτομάτως συνιστά συνάλλαγμα. Θα πρόκειται, λοιπόν, για ένα ισχυρό εθνικό νόμισμα, γιατί τη διεθνή ανταλλακτική ισχύ του θα τη «μετρά» και θα την εγγυάται και αυτό. Οπως ακριβώς έπραξε η ΕΚΤ, κατά τη γένεση του ευρώ, που εξάρτησε τη διεθνή ισχύ και ισοτιμία του μέσω μόλις 40 δισ. δολαρίων που συνεισέφεραν σ’ αυτήν δώδεκα χώρες που εντάχθηκαν στην ευρωζώνη. Ουδέποτε η χώρα «διέθετε» τόσο συνάλλαγμα (141 δισ. ευρώ τώρα, 257 δισ. ευρώ το 2009, οπότε και γίνεται εμφανές γιατί μπολιάζουν την ηλεκτρονική εκροή κεφαλαίων στο εξωτερικό). Ουδέποτε η χώρα μπορούσε να αποκτήσει επιπλέον τέτοιο, μέσω επαναπατρισμού του, με ανάλογα κίνητρα. Την έξοδό μας από το ευρώ τη φοβούνται μόνο αυτοί. Εμείς, τον ανήμπορο, διστακτικό και κακό μας εαυτό.
*Δ.Ν. – δικηγόρος – συγγραφέας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To μπλόκ " Ελληνικές Φωνές" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχετε από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...