Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Ζώντας με τον Εαυτό μου

Της Jacqueline Berg
Βιογραφικό της συγγραφέως: Η Jacqueline Berg είναι μια αρθρογράφος και συγγραφέας , και η Υπεύθυνη των Brahma Kumaris στην Ολλανδία.
Η Jacqueline Berg περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να δραπετεύσουμε από τη φυλακή στην οποία κλείσαμε οικειοθελώς τον ίδιο μας τον εαυτό.
Διάβασα πρόσφατα μια διαφήμιση που έλεγε, “Να' σαι διαφορετικός. Να' σαι ο εαυτός σου.”  Μου θύμισε μια ιστορία που είχα ακούσει για ένα λιοντάρι που είχε αποχωριστεί τους γονείς του από τότε που γεννήθηκε. Μεγάλωσε σε ένα κοπάδι προβάτων. Επειδή το λιονταράκι θεωρούσε τον εαυτό του πρόβατο, συμπεριφέρονταν σαν πρόβατο. Ήταν ένα λιοντάρι σε ύπνωση βιώνοντας σαν πρόβατο.
Η ιστορία του λιονταριού μοιάζει λίγο-πολύ με δικές μας ιστορίες. Είμαστε και εμείς αρκετά συχνά σε μια ύπνωση. Αρκετές φορές ξεχνάμε ποιοι ακριβώς είμαστε. Και εξαιτίας αυτού του λάθους, ταυτίσαμε τους εαυτούς μας με διάφορες εικόνες και ιδέες. Φοράμε αυτές τις μάσκες και πιστεύουμε ότι είμαστε πραγματικά αυτές οι μάσκες. Εννοείται ότι είναι αδύνατον να είσαι ευτυχισμένος όντας λιοντάρι που ζει σαν πρόβατο. Το μυστικό για να γνωρίσεις τον εαυτό σου βασίζεται στο ότι υπάρχει κάτι μέσα σου το οποίο είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που προσποιείσαι ότι είσαι.
Ο μόνος τρόπος για να γνωρίσεις αυτόν τον αληθινό εαυτό είναι μέσω μιας βαθιάς μελέτης. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν το χρόνο για κάτι τέτοιο. Ή μήπως θα ήταν καλύτερο να πω ότι δεν δημιουργούν χρόνο για κάτι τέτοιο;  Αυτή είναι η ομορφιά του χρόνου: μπορείς να τον δημιουργήσεις! Κατά τη διάρκεια της μελέτης μου κατέληξα σε τέσσερα πράγματα ζωτικής σημασίας. Το πρώτο είναι η σιωπή. Το δεύτερο είναι η σχέση μου με τον εαυτό μου. Το τρίτο είναι η σχέση μου με τον Υπέρτατο και τέλος η σχέση μου με τους άλλους γύρω μου. Είναι πολύ σημαντικό να τα σκέφτεσαι μ' αυτή τη σειρά. Συνηθίζουμε να τα προσεγγίζουμε εντελώς ανάποδα. Ανησυχούμε για τις σχέσεις μας με τους άλλους, κάποιοι από μας σκέφτονται το Θεό, ελάχιστοι ενδιαφέρονται για τον εσωτερικό εαυτό τους και σχεδόν κανείς τη σχέση του με τη σιωπή.
Προτού ξεκινήσω τον διαλογισμό – περίπου πριν είκοσι-πέντε χρόνια πριν—η σιωπή δεν βρισκόταν πολύ ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων μου. Δεν ήξερα τι ήταν στα αλήθεια. Ήμουν εργασιομανής, και οι εργασιομανείς δεν χάνουν ποτέ χρόνο σε ανώφελες ασχολίες όπως η σιωπή. Η ζωή μου ήταν δραστήρια, δυναμική. Και κατέληγε στην οικογένεια. Αφότου πήρε διαζύγιο, η μητέρα μου εξήγησε το λόγο για τον οποίο ήταν τόσο δραστήρια. Κυριολεκτικά απέφευγε τον πόνο το οποίο είχε βιώσει εξαιτίας του ανεκπλήρωτου γάμου της. Με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η δουλειά είναι ακόμη ένας εθισμός, ο τρόπος για τη συγκάλυψη ενός πόνου, ο τρόπος για την αποφυγή όλων εκείνων που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Έτσι λοιπόν μεγάλωσα: ασταμάτητη, ποτέ στο 'είμαι', πάντα σε δράση.
Το εσωτερικό μου ταξίδι ξεκίνησε με την επιθυμία να σπάσω αυτόν το φαύλο κύκλο του τρεξίματος, προσπαθώντας ‘απλά να είμαι’, ως αλλαγή. Τα πρώτα χρόνια στο διαλογισμό δεν ήταν εύκολα. Μου ήταν δύσκολο να χαλαρώσω και να κάτσω ακίνητη. Το δημιουργικό μου μυαλό έτρεχε συνέχεια. Ήταν πραγματικά το σώμα μου που με έσωσε καθηλώνοντάς με-ή μάλλον ψέματα-ακινητοποιώντας με. Αργά η γρήγορα ο νους μου αποδέχτηκε την ήττα του και ενώ σήκωνε τη λευκή σημαία, η σιωπή είχε εγκατασταθεί.

Χρειάζεται χρόνο για να συνηθίσεις τη σιωπή και το να μην κάνεις ’τίποτε’.  Θυμάμαι ένα πρωινό που καθόμουν στον καναπέ—σε διαλογισμό—όταν ένας από τους γείτονες πέρασε από το παράθυρο. Πριν καν το καταλάβω είχε αρπάξει ένα περιοδικό και έκανε πως διάβαζε. Για τόσο καιρό ζούσα με την ιδέα ότι “κάνω, άρα είμαι”  Φοβόμουν ότι οι γείτονες θα νόμιζαν ότι δεν κάνω τίποτε. Αλλά πιο πολύ φοβόμουν την εσωτερική μου φωνή, τον Εσωτερικό Κριτή, ο οποίος με εξωθούσε πέρα από τα όριά μου για τόσα χρόνια. Τώρα που ο νους μου έγινε πιο σιωπηλός, συνειδητοποίησα πιο έντονα αυτή τη φωνή. Μου πήρε κάποιο καιρό για να κατανοήσω τι ακριβώς κάνει αυτή η εσωτερική κριτική, πόσο καταστροφική είναι.
Πολύ άνθρωποι μπερδεύουν την κριτική με τη διανοητικότητα, σκεπτόμενοι ότι είναι καλό να έχεις άποψη για όλα και να κρίνεις τους άλλους. Ανακάλυψα όμως ότι είναι πραγματικά μια πολύ αρνητική συνήθεια. Πληγώνει τους άλλους, αλλά πάνω από όλα πληγώνεις τον εαυτό σου με τέτοιου είδους αρνητική κριτική. Πιστεύω ότι πηγάζει από τη λανθασμένη άποψη για την τελειομανία. Τελειομανία δεν σημαίνει τελειοποίηση, με την έννοια της ολοκλήρωσης. ‘Το να είσαι πλήρης’ σημαίνει: είμαι πλήρης όλων των δυνάμεων και των αρετών μέσα μου. Η τελειομανία είναι κάτι άλλο. Είναι να προσπαθείς να ελέγξεις τους ανθρώπους και τις καταστάσεις έτσι ώστε τίποτα να μην πάει λάθος. Θέλουν όλα να κυλούν ομαλά και δεν ανέχονται κανένα κυματάκι στη λιμνούλα. Αντί να εστιάζονται στην ομορφιά της ζωής έχουν εμμονή με τις αποτυχίες και τις ατέλειες του εαυτού τους και των άλλων. Μονίμως διορθώνουν τον εαυτό τους και τους άλλους—κάποιες φορές με τα λόγια, πάντα με τη σκέψη.
Δεν προσπαθώ να πω ότι δεν θα πρέπει να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα και να μην προσπαθούμε για την τελειότητα. Ούτως ή άλλως, όλοι μας προερχόμαστε από ένα στάδιο εσωτερικής αρμονίας και ολοκλήρωσης. Έτσι, είναι φυσικό ότι επιθυμούμε την επιστροφή μας σ' αυτό για ακόμη μια φορά. Αλλά ο προβεβλημένος θυμός εξαιτίας της χαμένης μας τελειότητας δεν πρόκειται να τη φέρει πίσω. Στην πραγματικότητα όμως δημιουργεί πολλά προβλήματα στις σχέσεις. Δεν είναι εύκολο να αντικρίσεις, ή έστω να δεις, τα ελαττώματά σου. Είναι πιο εύκολο να τα δεις στους άλλους και έτσι ο Εσωτερικός Κριτής να ξεσπάσει στους άλλους. Και πάντα υπάρχει κάτι: ο τρόπος που ντύνεται κάποιος, μιλά, συμπεριφέρεται...δεν έχει τέλος. Αλλά αυτό που πραγματικά κάνουμε είναι να κρίνουμε τη δική μας συμπεριφορά.
Ο τρόπος για να γνωρίσεις τον Εσωτερικό Κριτή είναι να παρατηρήσεις τα αισθήματά σου: πώς αισθάνομαι για τον εαυτό μου; Πώς αισθάνομαι για τους άλλους ανθρώπους; Πρόσφατα ο οδοντίατρός μου μου είπε ότι αν απομάκρυνε τα ασημένια μου σφραγίσματα, τα αισθήματά μου για τον εαυτό μου θα άλλαζαν. Δεν είναι εκπληκτικό που κάτι τέτοιο είναι πραγματικά ικανό στο να αλλάξει τον τρόπο που νοιώθουμε για τον εαυτό μας; Τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν τόσο γρήγορα και υπάρχει τόσο μεγάλη επιρροή, που ο τέλειος τρόπος για να τα δούμε είναι: Είναι απλώς αισθήματα. Και ένα αίσθημα οδηγεί στο άλλο. Πίσω από όλα αυτά τα αισθήματα και συναισθήματα παραμένεις εσύ. Είναι σαν το θυμό: Μπορεί να νιώθεις θυμωμένος, αλλά αυτό δεν σε κάνει ένα θυμώδη άνθρωπο. Είναι καλό να διαχωρίζεις τα αισθήματά σου από τον εαυτό σου.
Πάρε για παράδειγμα το φόβο.  Πριν από μερικά χρόνια ταξίδεψα στην Αυστραλία. Ήταν μια πτήση εσωτερικού σαράντα-πέντε λεπτών. Αλλά στην πορεία πετύχαμε μια τροπική καταιγίδα με αρκετή βροχή. Προσπαθήσαμε να προσγειωθούμε, φύγαμε ξανά πάνω, ξαναπροσπαθήσαμε να προσγειωθούμε, Αυτό έγινε επτά φορές. Η εμπειρία ήταν τρομακτική, και οι άνθρωποι ούρλιαζαν. Το θέμα ήταν ότι φοβόμουν έτσι και αλλιώς τις πτήσεις, γι' αυτό και μπορείτε να καταλάβετε πώς ένοιωθα. Ο φόβος μου μεγάλωνε και μεγάλωνε μέχρι που έφτασε στα όριά του. Απλά δεν μπορούσα να φοβηθώ παραπάνω. Τότε, ξαφνικά, εξαφανίστηκε. Έφυγε. Άρχισα να χαμογελώ. Είδα πόσο αστεία ήταν η κατάσταση και ήμουν σε θέση να ηρεμήσω και τους άλλους γύρω μου. Όταν φτάσαμε στον προορισμό μας μετά από έντεκα ώρες είχα συνειδητοποιήσει βαθιά: ένα συναίσθημα είναι απλά ένα συναίσθημα. Μπορεί να σε ενοχλεί για πολλά χρόνια, και ξαφνικά κάποια στιγμή—έχει εξαφανιστεί.  Τα συναισθήματα αλλάζουν, εμείς όχι!
Όταν επιτρέψω τη σιωπή να εισέλθει στο νου μου, γνωρίζω ποιος είμαι στο βάθος. Αρχίζω να κατανοώ τα κίνητρά μου. Με τον εαυτό μου είμαι ειλικρινής, δεν χρειάζεται να τον κοροϊδεύω. Όταν αρχίσω να τον ακούω, είναι πιθανό να ανακαλύψω πράγματα που ήταν διαφορετικά από αυτά που περίμενα να βρω. Μπορεί να είναι ένα αρκετά διαφορετικό άτομο από αυτό που νόμιζα ότι είμαι. Μπορεί να' ναι ένα λιοντάρι σε ύπνωση και βιώνοντας σαν πρόβατο. Αν είμαι, τότε η διαδικασία της αναγνώρισης και της αλλαγής ξεκινά. Μπορεί να είναι κομματάκι οδυνηρό να καταστρέφουμε εικόνες του εαυτού μας που δημιουργήσαμε εμείς, αλλά πάνω από όλα είναι απελευθερωτικό. Βέβαια οι υπόλοιποι θα σου πουν, “Για κάτσε, δεν είσαι εσύ αυτό, δεν είσαι αυτός που ήξερα.”  Θα προσπαθήσουν να σε κρατήσουν πίσω. Η αλλαγή θέλει θάρρος. Θα είναι πραγματικά οδυνηρό να ανακαλύψεις πόσο λίγο σε ήξεραν οι φίλοι και η οικογένειά σου στην πραγματικότητα. Αλλά, ουσιαστικά, δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις. Έτσι κι αλλιώς, εσύ ήσουν αυτός που τους παραπλάνησε μη δείχνοντας τον πραγματικό σου εαυτό. Τους έδειχνες απλά τη μάσκα.
Ταυτιστήκαμε με τόσα εξωτερικά πράγματα. Οι άνθρωποι έχουν τόσα διαφορετικά πρόσωπα. Η ταυτότητά μας είναι τα ρούχα που φοράμε, οι δουλειές που κάνουμε, το μέρος όπου ζούμε και άλλα. Μερικοί άνθρωποι είναι είναι εντελώς διαφορετικοί στη δουλειά από ότι στο σπίτι. Δείχνουν μόνο ένα μέρος του εαυτού τους στη δουλειά. Σε σημείο που παραπλανούν τους συναδέλφους τους. Διδάσκω διαλογισμό στην Ολλανδική Κρατική Φυλακή, σε νεαρούς άντρες που είναι εκεί εξαιτίας εγκλημάτων που έχουν σχέση με τα ναρκωτικά. Έτσι, πέρα από την τιμωρία τους, είναι και εξαρτημένοι. Μια όχι και τόσο εύκολη ομάδα νεαρών! Τους προσφέρουν ψυχοθεραπείες για να τους θυμίσουν τον πόνο του παρελθόντος. Αυτό είναι σημαντικό, αφού προσπάθησαν να διαφύγουν από το παρελθόν μέσω της χρήσης ναρκωτικών. Αφού αποτοξινωθούν μου δίνεται η ευκαιρία να κάνουμε διαλογισμό και μαθήματα θετικής σκέψης μαζί. Αυτά τα παιδιά μου έμαθαν τόσα πράγματα για τον εαυτό μου. Δεν έχουν τίποτα για να κρατηθούν, τίποτα άξιο με το οποίο να ταυτιστούν. Οι φίλοι τους και οι φίλες τους δεν θέλουν να τους δουν πλέον και συχνά δεν τους έχουν μείνει πολλά μαλλιά ή δόντια. Τους μιλώ σχετικά με τη φυλακή της ελευθερίας. Πάντα μου λένε, “Τι ξέρεις εσύ από φυλακή;  Όταν βγαίνεις από εδώ είσαι ελεύθερη.”
Αλλά τί είναι η ελευθερία;  Μπορεί να είμαι εξαρτημένη από τη δουλειά μου, τις σχέσεις μου ή την αρνητικότητα. Αυτά τα κλουβιά της ψυχής είναι επίσης φυλακές. Κάποιοι από μας είναι τόσο κλειδωμένοι, που είναι σαν να καταδικάσαμε τον εαυτό μας σε ισόβια. Λέω στους κρατούμενος καμιά φορά ότι ειλικρινά δεν ξέρω τελικά ποιοι είναι πιο ελεύθεροι, αυτοί ή εμείς εδώ έξω. Αυτοί τουλάχιστον έχουν όλο το χρόνο του κόσμου για να ξανασκεφτούν τη ζωή τους. Μακρυά από τον αγώνα για επιβίωση είναι πολύ πιο εύκολο να αλλάξεις πρότυπα. Κάποιοι πληρώνουν τεράστια ποσά για τη διαμονή τους σε μοναστήρια ή ιδιωτικά νησιά για να απομακρυνθούν από όλα και όλους και να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Όταν το λέω αυτό στους νέους στη φυλακή ότι κάποιοι ίσως και να τους ζηλεύουν, γελάνε, αλλά καταλαβαίνουν.
Είναι επίσης ανοιχτοί στο διαλογισμό. Τους αρέσει πολύ. Ξαπλώνουν στο πάτωμα, κρατιούνται από τις καρέκλες, άλλες φορές δακρύζουν. Για λίγα λεπτά βιώνουν τους εαυτούς τους όπως πραγματικά είναι. Καθήμενος μαζί τους για διαλογισμό σε κάνει και ξεχνάς ότι είσαι στο ίδιο δωμάτιο με δολοφόνους και ληστές. Και αυτοί οι ίδιοι το ξεχνούν αυτό. Απλά καθόμαστε μαζί και ξεχνούμε τις μάσκες. Συναντιόμαστε σαν ψυχές. Στη θεραπεία οι άνθρωποι επικεντρώνουν στο τι πήγε στραβά. Όταν συναντώ αυτά τα παιδιά τους λέω, “Ξεχάστε το παρελθόν σας για λίγο. Ας δούμε τι ιδιότητες και ιδιαιτερότητες σας έχουν απομείνει.” Όταν εκφράζουν κάποιες από αυτές τις ιδιότητες, τους τις θυμίζω. Δεν θυμάμαι τα ονόματά τους, αλλά θυμάμαι τις ιδιότητές τους.
Η συγχώρεση είναι ένα σημαντικό θέμα γι' αυτούς. Μόνο όταν μάθουν να συγχωρούν τους εαυτούς τους μπορούν να συγχωρέσουν τους εαυτούς τους και να αφήσουν την πλαστή τους ταυτότητα. Χρειάζεται να κατανοήσουν γιατί έκανα αυτά τα πράγματα: όχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι, αλλά εξαιτίας της παρανόησής τους. Μόνο τότε μπορούν να συγχωρήσουν και να ξανακερδίσουν την αυτοεκτίμησή τους.
Συγχωρώ τον εαυτό μου σημαίνει θεραπεύω την καρδιά μου. Αν συνεχίσεις να τιμωρείς τον εαυτό σου, θα παραμείνεις πίσω από μπάρες. Θα είσαι ακόμα στη φυλακή. Και επειδή θα είσαι στη φυλακή θα φυλακίζεις και άλλους επίσης. Κανείς δεν θέλει να είναι στη φυλακή οικειοθελώς. Θέλουμε την παρέα. Αν η ταυτότητά σου είναι βασισμένη στην ντροπή, θα αναζητήσεις για άλλους που έχουν το ίδιο πρόβλημα. Θα πληγώνεστε μεταξύ σας συνεχώς. Οι πληγωμένοι άνθρωποι πληγώνουν. Αυτές οι προβολές του ενός στον άλλο θα συνεχίζονται μέχρι να θεραπεύσεις τον εαυτό σου.  Και μόνο όταν θεραπεύσεις τον εαυτό θα είσαι σε θέση να θεραπεύσεις τους άλλους.
Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Οι ψυχές είναι ελεύθερες. Κανείς δεν μπορεί να μας φυλακίσει, αλλά εμείς επιλέξαμε να φυλακιστούμε. Κάναμε τους εαυτούς μας θύματα. Και αν απολαμβάνουμε το ρόλο του θύματος πάντα κάποιος θα είναι πρόθυμος να παίξει το θύτη—το πουλί και το κλουβί. Αν θέλουμε να ελευθερωθούμε η συμβουλή μου είναι: Μην δραπετεύσεις από το ‘κλουβί’ σου. Μην απομακρυνθείς από τις σχέσεις σου, αντιθέτως κατανόησε τι συμβαίνει με τον εαυτό σου και άλλαξέ τον. Για 'μένα είναι ειλικρίνεια. Και είναι ο μόνος τρόπος για να ελευθερώσεις πραγματικά τον εαυτό σου. Μην σπαταλάς την ενέργειά σου προσπαθώντας να αλλάξεις τους άλλους. Δεν έχει ουσία. Όλοι σου η ενέργεια θα χαθεί στις διαφωνίες, διαμάχες και στους επαναλαμβανόμενους καυγάδες ξανά και ξανά. Οι άλλοι θα αλλάξουν μόνο όταν το επιθυμούν, όταν θα κατανοήσουν ότι πρέπει να αλλάξουν. Η αλλαγή έχει εσωτερικά κίνητρα. Αλλά αν χρησιμοποιήσουμε την πολύτιμή μας ενέργειά στην αλλαγή του εαυτού μας, οι πιθανότητες είναι ότι και ο άλλος θα αλλάξει. Ήρθε η ώρα να επαναδιεκδικήσεις την ψυχή σου.
Οι αληθινές σχέσεις ξεκινούν με σιωπή. Μόνο έτσι μπορείς να ξεκινήσεις τη δημιουργία μιας καινούργιας σχέσης με τον εαυτό σου, με τον Υπέρτατο, και έπειτα με τους άλλους. Ο λόγος για τον οποίο οι άλλοι έρχονται τελευταίοι είναι ότι αυτοί ποτέ δεν βλέπουν ό,τι ο Θεός βλέπει σε 'μας. Συνήθως βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων. Έτσι, αν κάποιος βλέπει το 20 τοις εκατό από αυτό που είμαστε, τότε βλέπουμε και 'μεις τόσο. Ο Θεός μας βλέπει όπως είμαστε, βλέπει το πλήρες μας δυναμικό. Αν μάθεις να βλέπεις τον εαυτό σου έτσι όπως ο Θεός σε βλέπει, θα αρχίσεις να παρατηρείς τον αληθινό σου 'είναι'. Αν μάθεις να συνδέεσαι με το Υπέρτατο Ον τα αγνά σου αισθήματα θα αναζωογονηθούν και ενισχυθούν. Είναι πανέμορφο να έχεις επαφή με ένα ον που είναι τόσο κοντά στην αρχική σου φύση. Νιώθεις τόσο άνετα στην παρουσία κάποιου που είναι συνειδότας ψυχής. Αρχίζεις να χαλαρώνεις, επειδή σε αναγνωρίζει. Δεν χρειάζεται να επιβεβαιώνεις τον εαυτό σου πλέον.
Αισθάνομαι ότι τώρα είναι ο καιρός που οι άνθρωποι ξεκινούν να κατανοούν αυτά τα πράγματα. Αλλά θα πρέπει να σταματήσουμε ενέργεια και να συγκεντρωθούμε σε ό,τι είναι πραγματικά αναγκαίο. Με την άσκηση του διαλογισμού μαθαίνεις να παραμένεις ανεπηρέαστος, να είσαι ο εαυτό σου, ασφαλής και προστατευμένος σ' αυτή την αγνή ενέργεια. Διαλογισμός είναι η αίσθηση αυτής της ψυχικής ενέργειας. Πραγματική αίσθηση: αυτός είμαι, η αίσθηση ότι είμαι ξεχωριστός, ιδιαίτερος. Και η διαδικασία συνεχίζει με την έκφραση της ενέργειας αυτής στην καθημερινή ζωή, στις σχέσεις. Αλλά πρώτα θα πρέπει να εξασκηθείς στο να τη νιώθεις μέχρι να γίνεις αρκετά σταθερός στην αληθινή σου ταυτότητα. Όταν θα αρχίσεις να αισθάνεσαι ποιος πραγματικά είσαι, δεν θα χρειάζεται να μάχεσαι με εξαρτήσεις και με τους άλλους γύρω σου. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει η ανάγκη για να πολεμήσεις για τίποτε. Είναι μια πολύ φυσική διαδικασία. Όταν αλλάξουμε τη στάση μας, θα είμαστε σε θέση να αλλάξουμε τον κόσμο. Βλέπεις, ο Θεός χρειάζεται βοήθεια. Χρειάζεται ελεύθερα μυαλά.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To μπλόκ " Ελληνικές Φωνές" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχετε από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...