Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Ψυχή και Εγώ


Όλοι οι άνθρωποι 
αμφιταλαντεύονται ανάμεσα 
στο να μείνουν προσκολλημένοι 
σε κάτι ή να το εγκαταλείψουν.
 Συνήθως μένουμε 
προσκολλημένοι στα όνειρά
 μας, στις ελπίδες μας, στον
 τρόπο που ζούμε και τη 
φιλοσοφία που έχουμε για τη 
ζωή. Όμως μέσα σε όλα αυτά 
υπάρχουν ίχνη του Εγώ 
που τις περισσότερες φορές δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Το 
εγώ συνηθίζει να ¨έχει δίκιο¨
 και γι’ αυτό παραμένει 
προσκολλημένο σε 
πρόσωπα και καταστάσεις για λανθασμένους λόγους. 
Σκεφτείτε πόσες δυστυχισμένες σχέσεις διατηρούνται γύρω μας
 επειδή ο ένας σύντροφος επιμένει να αποδείξει στον άλλο την 
αξία του. Να αποδείξει πως είναι σωστός και πως το δίκιο είναι με 
το μέρος του.
Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσονται σχέσεις κυριαρχίας και 
χειριστικότητας που μας απομακρύνουν από την αγάπη και 
μας οδηγούν σε τέλμα. Κι όταν η αγάπη θυσιάζεται στο
 βωμό της σύγκρουσης τότε είναι αναπόφευκτο κάποια 
στιγμή να παρουσιαστεί ο πόνος στο σώμα και η θλίψη να 
κυριεύσει τις σκέψεις, τις στιγμές, τη ζωή μας. Ακόμα και ένα 
τεράστιο εγώ μπορεί να ισοπεδωθεί από τον πόνο και την θλίψη.


Και ευτυχώς, γιατί τότε υπάρχει μια πιθανότητα να σκεφτούμε 
ότι κάτι δεν πάει καλά όχι μόνο με τους άλλους αλλά και 
με μας τους ίδιους. Τότε υπάρχει μια πιθανότητα να 
νικήσουμε την επιθυμία μας να αποδείξουμε ότι έχουμε 
δίκιο και να αναρωτηθούμε τι συνέβη και χάσαμε τη χαρά μας. 
Τι συνέβη και δεν έχουμε πια αγάπη, αρμονία, ισορροπία και
 γαλήνη στη ζωή μας. Τότε υπάρχει μια πιθανότητα να
 αναρωτηθούμε: Αυτή τη ζωή θέλω να ζω; Κι αυτή η 
ερώτηση είναι το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα για την
 αλλαγή ώστε να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτό 
μας και να αντιληφθούμε την επιθυμία της Ψυχής μας. Γιατί
 το ¨θέλω¨  της Ψυχής δεν έχει καμιά σχέση με το τι θέλει
 το μυαλό, το Εγώ. 

Όμως, είναι 
αδύνατον να ζήσουμε 
σύμφωνα με την 
επιθυμία της ψυχής
 χωρίς να 
εγκαταλείψουμε ότι 
έχει κτίσει και έχει 
ισχυροποιήσει το Εγώ
 μας. Είναι αδύνατο 
να φέρουμε την
 αλλαγή στη ζωή μας 
χωρίς να 
εγκαταλείψουμε προσδιορισμούς,
 προσκολλήσεις,
 εγωισμό, κακία,
 ανευθυνότητα, τάσεις για κριτική, για σύγκρουση, για 
κατηγόρια. Μόνο αν δώσουμε χώρο στην αποδοχή, την
 κατανόηση, την αγάπη, την συγχώρεση, στο θάρρος να 
δοκιμάσουμε το καινούριο, μόνο τότε η αλλαγή θα έρθει να μας συναντήσει και να μας οδηγήσει στο δρόμο της ψυχής μας.
Ο παρακάτω πίνακας από τον  Deepak Chopra  μας δείχνει τις 
ουσιαστικές διαφορές του Εγώ και της Ψυχής:
.
Ψυχή                                           Εγώ
Αποδέχεται                                  Απορρίπτει
Επιδοκιμάζει                                Κατηγορεί
Συνεργάζεται                               Εναντιώνεται
Αποσπάται                                   Προσκολλάται
Ηρεμεί                                         Ταράζεται
Συγχωρεί                                     Νιώθει κακία
Αλτρουιστική                               Εγωιστική
Γαλήνια                                       Συγκρούεται
Μη επικριτική                              Επικρίνει

Η ΖΩΗ δεν είναι μονόδρομος. Πάντα στην καθημερινότητα μας
 θα έχουμε την επιλογή του «είτε αυτό/είτε εκείνο». Είναι στο
 χέρι μας το αν θα μπούμε, πόσο γρήγορα θα μπούμε και με ποιο
 τρόπο θα βαδίσουμε το μονοπάτι της Ψυχής μας ώστε να 
απλωθεί φως στα σκοτάδια του μυαλού μας και να μας 
πλημμυρίσει γαλήνη. Κάτι που θα μας βοηθήσει να το 
καταφέρουμε αυτό είναι να αναπτύξουμε την ικανότητα της 
συμπόνιας. 
Η συμπόνια είναι μια ανεκτίμητη αρετή και εδραιώνει την 
παρουσία της αγάπης στη ζωή μας. Μας προσφέρει την
 ικανότητα να μπορούμε να κατανοήσουμε τι έφερε τον
 άλλον στην κατάσταση που βρίσκεται και να του φερθούμε
 με τον τρόπο που χρειάζεται.  Μπορεί κάποιος να
 χρειάζεται λόγια υποστήριξης ή μια ιδέα που θα του γεννήσει
 καινούριες ιδέες μέσα του ή μια αγκαλιά για να νιώσει
 ζεστασιά ή χώρο για να μιλήσει ή απλά ένα βλέμμα αποδοχής.
Συμπόνια σημαίνει να 
είμαστε εκεί συνειδητά για να
 του δώσουμε αυτό που
 χρειάζεται 
ξεχνώντας το δικά μας 
προβλήματα, την δική 
μας άποψη, σβήνοντας από 
το χάρτη του μυαλού μας
 όλες τις προηγούμενες 
πληροφορίες. Επιτρέπουμε να 

συναντηθούν οι καρδιές 
μας και αφουγκράζομαι τις 
σιωπές που υπάρχουν 
μεταξύ μας. Συμπορευόμαστε 
για όσο χρειάζεται στο μονοπάτι
 έχοντας τις ίδιες εικόνες, την ίδια αίσθηση...
Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένα φλύαρο μυαλό που είναι 
γεμάτο από δικές του πληροφορίες, δικές του γνώμες και δικά 
του πρέπει. Μόνο αν μπορούμε να φύγουμε από το ¨εγώ¨
 μας, όταν σταματήσουμε να ¨μαντεύουμε¨ τι χρειάζεται
 ο άλλος και πραγματικά τον συναισθανθούμε μόνο τότε 
μπορούμε πραγματικά να τον ακούσουμε να τον κατανοήσουμε

 και να του προσφέρουμε. Επομένως, η συμπόνια είναι μια
 αρετή της καρδιάς που χρειάζεται να αναπτύξουμε. 

Υπάρχουν τρεις κύριοι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να
 αυξήσουμε την κατανόηση και την ευαισθησία μας ως προς
 τις ανάγκες και τα αισθήματα των άλλων: 
Να ακούμε: Όταν πραγματικά ακούμε χωρίς να κρίνουμε 
και χωρίς να βάζουμε το εγώ ανάμεσα μας ο άλλος θα ανοίξει 
πιο εύκολα την καρδιά του και θα μοιραστεί μαζί μας τον εαυτό
 του. 
Να παρατηρούμε: Δεν είναι όλοι ξεκάθαροι και ειλικρινείς 
για το πώς αισθάνονται ή τι πραγματικά αντιμετωπίζουν. 
Ένας καλός παρατηρητής όμως θα έχει την ευκαιρία να δει 
πίσω από τις εικόνες, πίσω από τις κινήσεις του σώματος και
 να ακούσει πίσω από τις λέξεις. Παρατηρώντας, του δίνεται η 
δυνατότητα να δει που πραγματικά βρίσκεται ο άλλος, 
ποιες πληγές κουβαλά και που θέλει να πάει...
Να έχουμε ενσυναίσθηση: Ένας άνθρωπος που έχει την
 ικανότητα της ενσυναίσθησης πραγματικά διευκολύνει τη ζωή
 των άλλων. Έχει παρουσία χωρίς να είναι παρεμβατικός και 
δεν «θέλει το καλό του άλλου» αλλά δίνει το χώρο και τον 
τρόπο ο άλλος να το ανακαλύψει μόνος του.  
Δεν είναι ¨καλός άνθρωπος¨ όποιος συμβουλεύει και περιμένει 
να γίνουν αυτά που λέει. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που έχει
 ανάγκη την επιβεβαίωση και την δύναμη που του χαρίζει 
η ¨αυλή¨.
Ποιος μπορεί να ξέρει καλύτερα από εμένα ποιο είναι το καλό
 μου;
Ποιος μπορεί να ξέρει καλύτερα από εσένα ποιο είναι το καλό
 σου;

Η παρεμβατική και 
η θυσιαστική Αγάπη
 ανήκουν σε μιαν 
άλλη εποχή. Ο
 πραγματικά 
συμπονετικός 
άνθρωπος έχει την
 ικανότητα ακόμα
 να συγχωρεί τους
 ανθρώπους που 
τον έχουν πειράξει,
 τον έχουν 
προσβάλλει ή 
αδικήσει γιατί μπορεί 
να δει ποια πληγή
 κρύβεται πίσω
 από την συμπεριφορά τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι 
όλους τους ανθρώπους τους κρατάμε στη ζωή μας. Κάποιους
 χρειάζεται να τους αποχαιρετήσουμε αφού τους 
συγχωρήσουμε και τους ευχαριστήσουμε (σε ενεργειακό 
ή υλικό επίπεδο) για το μάθημα ζωής που μας έδωσαν. 
Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν ευκολότερο να κρίνουν 
τα λάθη παρά να κατανοούν τα αισθήματα. Όμως αυτός
 είναι ο τρόπος που μας επιτρέπει να προχωράμε με
 ελαφρύτητα στη ζωή μας.

Κάποιοι από εμάς ίσως να μην έχουμε ανεπτυγμένη την
 ικανότητα της συμπόνιας όμως σίγουρα μπορούμε αν
 θέλουμε να την καλλιεργήσουμε. Αν προσεγγίζουμε με την 
καρδιά τους άλλους και όχι με το εγώ μας, αν παρατηρούμε και 
ακούμε με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αν μπορούμε να βλέπουμε 
τον εαυτό μας στη θέση των άλλων συχνότερα τότε η
 συμπόνια μας θα μεγαλώνει και θα μπορούμε να βαδίζουμε 
με ευκολία στο μονοπάτι που ορίζει η Ψυχή μας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To μπλόκ " Ελληνικές Φωνές" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχετε από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...