Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Ένα διαφορετικό γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη.

http://www.anapnoes.gr/wp-content/uploads/2015/12/664415_94164500.jpg
Της Κατερίνας Αλεξοπούλου.


Aγαπητέ Άγιε Βασίλη,
φέτος δε θέλω υλικά δώρα που θα ικανοποιήσουν πρόσκαιρα τις γήινες ανάγκες μου. Θέλω κάτι παραπάνω που θα χορτάσει την ψυχή και το πνεύμα μου. Πρoτού όμως μου φέρεις τα δώρα που θα ζητήσω, σε παρακαλώ θέλω να με απαλλάξεις από ορισμένα απομεινάρια ώστε να μείνει στη ζωή μου χώρος για το Καινούριο. Θέλω λοιπόν να μου πάρεις:

Τις άσχημες και στενάχωρες στιγμές που δοκίμασαν τις αντοχές μου και με έκαναν να δω ότι τα όρια υπάρχουν μόνο στο μυαλό. Τις στιγμές που ο ψυχικός πόνος με έκανε να λυγίσω και να μη μπορώ να σταθώ στα πόδια μου.
Τους ανθρώπους που ψάχνουν τη λέξη “αυτοκριτική” στο λεξικό.Τους ανθρώπους με παντελή απουσία συναισθηματικής ωριμότητας που δημιουργούν υπό συνθήκη σχέσεις δίνοντας υπό όρους αγάπη. Eκείνους που αναζητούν διαρκώς ελλείψεις και ψεγάδια στους άλλους προκειμένου να καλύψουν τις ανεπάρκειές τους. Δεν τη θέλω τη τσιγκουνιά συναισθημάτων στη ζωή μου, ούτε τις συναναστροφές κοινής αφέλειας.


Τους ανασφαλείς που κρύβονται πίσω από μία μάσκα δυναμισμού, σιγουριάς και επιτυχίας. Που πασχίζουν να ξορκίσουν την ανασφάλειά τους με άμυνες πασπαλισμένες με γενναίες δόσεις “ανετίλας” . Που ψάχνουν την επιβεβαίωση και το θαυμασμό στα μάτια του όχλου γιατί δεν μπορούν να τα δώσουν οι ίδιοι στον εαυτό τους. Που με ευφυολογήματα και λόγο δανεικό απεγνωσμένα προσπαθούν να κρύψουν το Τίποτα του χαρακτήρα τους.
Εκείνους των οποίων οι ευαισθησίες φτάνουν ως εκεί που δε θα εκτεθούν ανεπανόρθωτα διότι γι’αυτούς το να είσαι ευάλωτος μεταφράζεται σε αδυναμία. Ο περίσσιος υπερδιογκωμένος εγωισμός τούς κλείνει τα μάτια. Τι κρίμα να τυφλώνεται κανείς από την ίδια του την έπαρση!
Τους ανθρώπους που ανίκανοι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και φοβούμενοι μη φανερωθούν τα ψυχικά τους ελλείμματα, φοράνε προσωπεία αυτοπεποίθησης που φωνάζει μίλια μακριά η μη γνησιότητά της. Εκείνους που χωρίς ίχνος αυθεντικότητας παλεύουν να κρύψουν το εσωτερικό τους Κενό…το συναισθηματικό τους Λίγο. Αν συναντήσουν το Πολύ κάποιου άλλου, σαστίζουν,το δαιμονοποιούν και εν τέλει το τσακίζουν. Πάντοτε κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια.
Εκείνους που πάσχουν από φαντασίωση ύψους και σε κοιτούν μόνιμα αφ’ υψηλού. Που ξεχνούν πως το ύψος προϋποθέτει και Βάθος κάτι που δεν διαθέτουν καθώς κινούνται μόνο στην επιφάνεια. Αγνοούν τι συμβαίνει κάτω χαμηλά στο βυθό…
Τις αλυσίδες που με περιόρισαν σα βαρυποινίτη να κάνω ένα βήμα μπροστά. Πόσο θόρυβο κάνουν οι αλυσίδες όταν σέρνονται. Κι εγώ δεν τον μπορώ το θόρυβο. Μαζί με ό,τι με κρατάει δέσμια.
Tις Άδειες Βαλίτσες τις οποίες βρέθηκα να κουβαλώ. Αυτές που όταν τις άνοιξα ήταν παντελώς Κενές. Δεν τις θέλω. Ξένο Κενό δεν αξίζουν τα χέρια μου
Τους δειλούς που δεν εκτιμούν το ψυχικό μεγαλείο και τη δοτικότητα που λαμβάνουν. ” Όπως τα σκυλιά με τα κόκκαλα, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, τη φέρνουν απο δω, τη γυρνάνε απο κει ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν”
Αντ’αυτών θα ήθελα να μου φέρεις:
Φωτιές. Δε τις φοβάμαι τις φωτιές γιατί μέσα από αυτές καίγομαι και ξαναγεννιέμαι. Αυτές μου δίνουν τη δύναμη να εξερευνήσω αχαρτογράφητα κομμάτια του εαυτού μου, ζωτικής σημασίας για μένα. Φωτιές που θα με ωθούν να βελτιώνομαι και να νιώθω διαρκώς Ζωντανή.
Σπουδαίους ανθρώπους και εποικοδομητικές εμπειρίες που θα εγείρουν την τάση μου να εξελιχθώ και να διευρύνω την αντίληψή μου για τον κόσμο. Aνθρώπους ταπεινούς, που δεν επιδεικνύονται, ανθρώπους όμορφους στην ψυχή
Ανθρώπους ουσιαστικά πνευματικούς, απεξαρτημένους από ναρκωτικά συνείδησης , που δεν έχουν ανάγκη να υπηρετούν δουλοπρεπώς προκατασκευασμένες αυθεντίες για ν’ αποκτούν μια κατ’επίφαση αξία. Ανθρώπους με βάθος, που θα με μάθουν να μην πνίγομαι μες στη ρηχότητα του κόσμου.
Ελευθερία, επαναπροσδιορισμό και αρετές που θα γίνουν το εισιτήριό μου προς ουσιωδέστερες διαδρομές ζωής.
Δύναμη για να πετύχω τους στόχους μου. Δύναμη όχι μόνο για να αντέχω στα δύσκολα αλλά για να παραμείνω ευαίσθητη και να μη χάνω την ανθρωπιά μου μέσα στην Έρημο που με περιβάλλει. Άλλωστε το να είσαι δυνατός δεν είναι το να μη λυγίζεις και να δείχνεις προς τα έξω ακέραιος. Δύναμη είναι το πόσο καθαρό και ολόκληρο αντανακλάται το είδωλό σου στον καθρέφτη όταν αυτός θα έχει γίνει κομμάτια.
Ξέρω, σου ζήτησα πολλά και ίσως σκεφτείς να γίνει λίγο σκόντο. Συγγνώμη άγιε μου Βασίλη αλλά δε μπορώ ούτε τα παζάρια ούτε τις εκπτώσεις. Σιχαίνομαι τα ημίμετρα δεν το χεις καταλάβει; Γιατί κάτι που έχω μάθει πολύ καλά, είναι να μη συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που μου αξίζει…


αναπνοές

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To μπλόκ " Ελληνικές Φωνές" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχετε από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...